امام شناسی ج4

خود من هستم باید رجوع كنید، به عنوان استشهاد، كلام رسول خدا را شاهد و دلیل آورده‌اند كه اگر از من قبول ندارید كلام پیغمبر خود را بشنوید كه می‌فرماید: ما نمی‌میریم و همیشه زنده هستیم، یعنی من كأنّه وجود پیغمبرم و ادامه حیات پیغمبرم، ای مردم پیغمبر نمرده است با آنكه مرده است چون من زنده هستم و زندگی من حیات پیغمبر است، یعنی ای مردم من در تمام جهات آئینه تمام نمای آن حقیقتی هستم كه پیغمبر آئینه تمام نمای آن حقیقت بوده است، آن حقیقت مقام ولایت مطلقه و كبرای الهیّه است كه در زمان پیغمبر در آن حضرت ظهور نمود و آن وجود مبارك مظهر تامّ اسماء الهیّه بوده و امروز آن ولایت در من ظاهر شده است. پس معنی كلام رسول خدا این است كه با مرگ و كهنگی ابدان ما در زیر قبور آن معارف الهیّه و آن علوم ربّانیّه و آن تصرّف در عالم كون و بالأخره ولایت نمی‌میرد و كهنه نمی‌گردد، او همیشه زنده و جاویدان است چون روح ما زنده است و آن زندگی و حیات همان روح ماست كه در وصیّ ما متجلّی شده است، و این در حقیقت همان معنای میراث است كه از رسول خدا به أمیرالمؤمنین علیه السّلام ارث رسیده است. ﴿ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا﴾.

 شاهد بر این مدّعی آنكه خود حضرت بعد از بیان این دو جمله از خاتم المرسلین می‌فرماید: فَلَا تَقُولُوا بِمَا لَا تَعْرِفُونَ فَإنَّ أَكْثَرَ الحَقِّ فِيما تُنْكِرُونَ، وَ اعْذِرُوا مَنْ لَا حُجَّة لَكُمْ عَلَيْهِ وَ أَنَا هُوَ «ای مردم بنابراین به مطلبی كه پی نبرده‌اید و حقیقت آن را ادراك نكرده‌اید بی خود سخن بی جا نگوئید چون اكثر مردم حقائق و دقائق را انكار می‌كنند و چشم خود را بسته و روی حقیقت را می‌پوشند، و عذر كسی را كه شما بر او حجّتی نمی‌توانید اقامه كنید بپذیرید و او من هستم».

 و دیگر آنكه خود حضرت در وصیّت خود بعد از ضربت خوردن تصریح می‌كند كه بدن من با شما بوده نه روح من، و آن بدن را فردا بدون روح، ساكن و آرام خواهید یافت و تمام این قدرت‌ها و عظمت‌ها كه در من طلوع نموده بود اختصاص به ذات مقدّس پروردگار دارد، این همه علوم، این همه معجزات، این همه كمالات، همه به مرجع كمال بازگشت خواهد نمود، و این بهترین واعظ و اندرز دهنده است. وَ إنَّمَا كُنتُ جَاراً جَاوَرَكُمْ بَدَنِی ايّاماً، وَ سَتُعْقَبُونَ مِنِّی جُثَّة خَلاءً، سَاكِنَة بَعْدَ حَراكٍ، وَ صَامِتَة بَعْدَ نُطْقٍ، لِيَعْظكُمْ هُدُوِّی وَ خُفُوتُ إطراقِی، وَ سُكُونُ اطرافی، فَإنَّهُ أوْعَظُ