
امام شناسی ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • امام وارث جنبههای روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت میباشد • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیهالسلام • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است • هیچگاه زمین از حجّت خدا خالی نیست • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیهالسلام است • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیهالسلام است
امام شناسی ج4
57مشك را آب نموده و بالا آورد و چون خواست آنرا بیاورد باد تندی وزید و همه آبها را به زمین ریخت. و همچنین برای مرتبه سوّم مشك را از چاه پر كرد و بیرون آورد و باد شدید همه آنها را ریخت. حضرت برای مرتبه چهارم به درون چاه رفت و آب را آورده و در این مرتبه بادی نیامد مشك را برداشت و به محضر رسول خدا آورد، حضرت فرمود: یا علی چرا دیر آمدی؟ أمیر المؤمنین داستان بادهای شدید را بیان كرد. رسول خدا فرمود: امّا باد اوّل جبرائیل بود با هزار ملك آمدند و بر تو سلام كردند. و امّا باد دوّم میكائیل بود با هزار مَلك بر تو سلام كردند، و امّا باد سوّم اسرافیل بود با هزار مَلك بر تو سلام كردند. و در روایتی وارد شده است كه آنها برای حفظ تو آمده بودند».
و عبد الرّحمن بن صالح با اسناد خود از لیث روایت كرده كه او میگفت: «برای علیّ بن أبیطالب در یك شب سه هزار و سه منقبت بود و این خبر را حدیث میكرد».1
سیّد حمیری گوید:
اقسِمُ بِاللَهِ و آلائِهِ *** وَ المَرْءُ عَمّا قالَ مَسؤولُ إنَّ عَلِیَّ بنَ أبيطالِب *** عَلَی التُّقی وَ البِرَّ مَجْبُول كانَ إذا الحَرْبُ مَرَتها القَنا *** وَ احجَمَت عَنْها البَهاليلُ يَمشی إلی القِرْنِ وَ فی كَفِّهِ *** أبيَضُ ماضِی الحَدِّ مَصقولُ مَشَیَ العَفَرْنا بَيْنَ أشبالِهِ *** أبرَزَهُ لِلقَنَصِ الغِيلُ ذَاكَ الَّذی سَلَّمَ فی لَيلَة *** عَلَيْهِ ميكالُ وَ جِبريلُ ميكالُ فی ألفٍ وَ جبريلُ فی *** ألفٍ وَ يَتلوُهُمْ سِرافيلُ لَيْلَة بَدْرٍ مَدَداً انزِلُوا *** كَأنَّهُم طَيْراً أبابيلُ2 ١ ـ سوگند به خداوند و به نعمتهای او، در حالی كه انسان در مقابل گفتارش مسؤول است؛ كه:
٢ ـ حقّاً علیّ بن أبیطالب طینتش با تقوی و نیكی سرشته بود.
- «مناقب ابن شهرآشوب» ج ١، ص ٤٠٦.
- «دیوان حمیری» ص ٣٢٢ و ص ٣٢٣.
