اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

امام شناسی ج4

0
اعتقادات

جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمد‌حسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیه‌السلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است.  مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد:  • امام وارث جنبه‌های روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است  • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت می‌باشد  • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است  • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیه‌السلام  • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است  • هیچ‌گاه زمین از حجّت خدا خالی نیست  • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیه‌السلام است  • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیه‌السلام است

امام شناسی ج4

57
  • مشك را آب نموده و بالا آورد و چون خواست آن‌را بیاورد باد تندی وزید و همه آبها را به زمین ریخت. و همچنین برای مرتبه سوّم مشك را از چاه پر كرد و بیرون آورد و باد شدید همه آنها را ریخت. حضرت برای مرتبه چهارم به درون چاه رفت و آب را آورده و در این مرتبه بادی نیامد مشك را برداشت و به محضر رسول خدا آورد، حضرت فرمود: یا علی چرا دیر آمدی؟ أمیر المؤمنین داستان بادهای شدید را بیان كرد. رسول خدا فرمود: امّا باد اوّل جبرائیل بود با هزار ملك آمدند و بر تو سلام كردند. و امّا باد دوّم میكائیل بود با هزار مَلك بر تو سلام كردند، و امّا باد سوّم اسرافیل بود با هزار مَلك بر تو سلام كردند. و در روایتی وارد شده است كه آنها برای حفظ تو آمده بودند».

  •  و عبد الرّحمن بن صالح با اسناد خود از لیث روایت كرده كه او می‌گفت: «برای علیّ بن أبی‌طالب در یك شب سه هزار و سه منقبت بود و این خبر را حدیث می‌كرد».1

  •  سیّد حمیری گوید:

  • اقسِمُ بِاللَهِ و آلائِهِ‌***وَ المَرْءُ عَمّا قالَ مَسؤولُ‌
  • إنَّ عَلِیَّ بنَ أبيطالِب‌***عَلَی التُّقی وَ البِرَّ مَجْبُول‌
  • كانَ إذا الحَرْبُ مَرَتها القَنا***وَ احجَمَت عَنْها البَهاليلُ‌
  • يَمشی إلی القِرْنِ وَ فی كَفِّهِ‌***أبيَضُ ماضِی الحَدِّ مَصقولُ‌
  • مَشَیَ العَفَرْنا بَيْنَ أشبالِهِ‌***أبرَزَهُ لِلقَنَصِ الغِيلُ‌
  • ذَاكَ الَّذی سَلَّمَ فی لَيلَة***عَلَيْهِ ميكالُ وَ جِبريلُ‌
  • ميكالُ فی ألفٍ وَ جبريلُ فی‌***ألفٍ وَ يَتلوُهُمْ سِرافيلُ‌
  • لَيْلَة بَدْرٍ مَدَداً انزِلُوا***كَأنَّهُم طَيْراً أبابيلُ‌2
  •  ١ ـ سوگند به خداوند و به نعمت‌های او، در حالی كه انسان در مقابل گفتارش مسؤول است؛ كه:

  •  ٢ ـ حقّاً علیّ بن أبی‌طالب طینتش با تقوی و نیكی سرشته بود.

    1. «مناقب ابن شهرآشوب» ج ١، ص ٤٠٦.
    2. «دیوان حمیری» ص ٣٢٢ و ص ٣٢٣.