امام شناسی ج4

آن از شجره بالا رفته آن وادی ظلمانی را تبدیل به یك صحنه روشنائی نمود.

 ای كشتی نوح در آن وقتی كه بسیط زمین به دریایی موّاج مبدّل شد كه دریاها نسبت به آن آب پهناور چون نهر كوچكی می‌نمودند.

 ای وارث تورات و انجیل و قرآن و رموز و حكمتهای غیر قابل ادراك بشر و مَلَك.

 اگر تو نبودی زمان خلق نمی‌شد و تاریكی شب تار پس از روشنائی صبح صادق نبود.

 اگر در دین محمّد هدایتی باشد حقّاً محبّت تو دَرِ ورود و مَدخل آن خواهد بود.

 خدا رحمت بی پایان خود را بر تو فرستد، جامه‌هائی از فضل و شرف دَر بركردی كه جز تو كسی در بَر نكرد.

 و از ناحیه پیغمبرت تو را جزای خیر دهد آن پیغمبری كه تو را برای خود یار و یاوری یافت كه هیچگاه لكّه سرافكندگی و شكست خوردگی بر دامنش ننشست.

 ای أمیر المؤمنین این قصائدی را كه درباره تو سروده‌ام بشنو، قصائدی كه از سرودن آن أمثال بُشر و جَرْوَل (حطیّه شاعر) ناتوانند.

 از عبارات این اشعار دُرّ شاهوار می‌ریزد لیكن دُرّی كه ابن أبی الحدید آن‌را با سبكی بدیع و نظیم لطیف به رشته درآورده است.

 این قصائد درباره تو از مدح خدا پائین‌تر است و بالاتر از مَدحی كه خلایق به آن ستوده شده‌اند، و در عین حال مقام مَجد و عظمت تو بالاتر از این است و باید بهتر از این را درباره تو سرود».

 و نیز ابن فارض عارف مشهور مصری گوید:

 در مقام مناجات با خدا كه این رباعی را به عنوان گلایه و در عین حال شُكرانه سروده است می‌گوید: «ای پروردگار! عمر من به باطل گذشت و ضایع شد چون از ذات مقدّس تو بهره‌ای نیافتم. مگر بهره‌ای كه از عقد ولای عترت‌