امام شناسی ج4

 این اشكها روح من است كه گاهی به اشك حسرت و گاهی به ناله جانسوز تبدیل و رفته رفته از بین می‌رود.

 ای سواری كه بر شتر لاغر تندرو یَمانی مانند ریگی كه از بلندی با سرعتی هر چه بیشتر به زمین افتد در شتابی و با آن ناقه تندرو از وسط بیابانهای پهناور چون امواج دریا می‌گذری.

 با آن ناقه سریعی كه گوئی از شدّت سرعت پاهایش بر دست هایش سبقت می‌گیرند به زمین نجف فرود آ، و در كنار ضریحی كه فرشتگان سماوی در اطراف آن دائماً به ذكر تسبیح و تقدیس و تمجید و تكبیر و تهلیل، محفل انسی دارند قرار گیر و بوسه بر آن تربت مقدّس كه چون عطر بر مشام جان روح پرور است بزن.

 و چوبهای ضریحش را كه گوئی مانند عود مشك و بخور معطّر است با دست نیاز استلام كن و بوسه زن.

 و تماشا كن كه چگونه دعاهای مستجاب از آن حرم به آسمان بالا می‌رود و چگونه ملائكه وحی خدا به آنجا از آسمان پائین می‌آیند.

 و چگونه امواج نور در لمعان، و دیدگان متحیّر و مبهوت، و زبانها لال و عقل‌ها از سر پریده و به وادی حیرت افتاده است.

 تو نیز صدای خود را كوتاه كن و چشم خود را به زیر انداز چون در اینجا سرّی عجیب و مبهم و معنائی دقیق و امری مشكل است.

 و بگو: سلام بر تو ای والی عالم امكان و ای صاحب اختیار خلق كه به تصریح رسول خدا و نصّ كتاب مُنزَل حائز خلافتی گشتی كه اگر تصریحی نیز در بین نبود غیر از مقام مَجد و فضل تو كسی را لیاقت آن نبود.

 عجیب است از روش زمین كه خاكش كوههای مَجد و عظمت تو را در خود پنهان كرده چگونه متزلزل نمی‌شود.

 شگفت است از فرشتگان آسمان كه از ادراك لقای تو محروم مانده‌اند چگونه همچون خاك، پراكنده و پاشیده نمی‌شوند؟!

 ای نَبأ عظیم كه جمعی در محبّت تو راه سعادت پیموده و گروهی در غوایت و جهل گمراهی درآمدند.

 ای آتشی كه به آن موسی بن عمران در شب تار وادی ایمن نور گرفت و شعاع‌