امام شناسی ج4

 «صبر و شكیبائی قابل تحمّل است مگر در فراق تو، و سختیها و شدائد آسان است مگر از ملال تو».

 ای جفا پیشه‌ای كه من ترا در ریختن خونم فرمانفرما ساختم و مهر تو را به جان خریده‌ام تا كی توجّهی به دل شكسته من نمی‌كنی و دست از بیدادگری بر نمی‌داری و در صراط عدالت قدمی نمی‌نهی.

 من تمام عمر خود را در عشق تو بر باد دادم و نقد حیات خود را در نَرد تو باخته‌ام و به جهت عزّ وصول به اندك نگاهی خشنودم لیكن تو از آن هم دریغ می‌كنی و به شیوه بخیلان مرا در انتظار دیدار وجه منیرت حسرت زده گذارده‌ای.

 بدان كه اگر دل رمیده مرا به تیر محبّت شكافتی و شكار سر به آستان نهاده خود را به مژگان كینت آغشته به خون نمودی خودت را كُشته‌ای چون دل من تنها منزل و مأوای توست.

 آیا گمان می‌كنی كه با جفا و بیداد دست از محبّت تو می‌شویم و دامان خود را از عشق تو تُهی می‌كنم؟ این گونه علاج‌ها و دواها برای من كه شهید راه محبّت و كشته عشق تو شده‌ام به چه كار آید؟

 روی از من بگردان، مرا از حریمت منع كن، و جور و جفا پیشه ساز امّا بدان كه مهر تو بر لوح ضمیرم نقش بسته و با اینكارها دگرگون نمی‌شود.

 سوگند به خدا كه ابداً چاره‌ای برای درد عشق تو نیافته‌ام و آرامش در خود نمی‌بینم تا زمانی كه در زیر خاك پنهان شوم و سنگ سنگین قبر جثّه مرا در بر گیرد.

 كیست كه مرا رهبری كند به آن محبوب كمر باریك معتدل اندامی كه قیامت مرا بر پا نموده است، آن محبوبی كه آثار جمال الهی چون شقایق سرخ بر چهره و سُرمه مشكین در چشمانش هویداست. سوگند به خدا كه باید من پرده حیا را در محبّت او پاره كنم و دیوانه‌وار فریاد برآورده كار به رسوائی كشم، چون فضحیت و رسوائی در عالم عشق پسندیده‌تر است.

 امّا مقام جلال او به پایه‌ای كه چون در رخسارش بنگرم از شدّت خوف سیمایم زرد شود و او از چهره زرد من در عالمی از حیا فرو رفته شرمگین گردد.

 اشكهای ریزان مرا بر من خُرده مگیرید، این اشكها جان من است كه آتش عشق فروزان، آن‌را از بدن من بالا می‌برد.