امام شناسی ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • امام وارث جنبههای روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت میباشد • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیهالسلام • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است • هیچگاه زمین از حجّت خدا خالی نیست • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیهالسلام است • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیهالسلام است
مرتب سازی:
امام شناسی ج4
229همگنان گوی سبقت را ربوده در پیشاپیش سواران در سایهبان خود به منزل مقصود رسیده و در آنجا آرمیده است».
و نیز حمیری گوید:
يَا أحْمَدُ الخَيْرُ الَّذی إنَّما *** كانَ عَلَينا رَحْمَة تُنشَرُ حَمزَة وَ الطَّيارُ فی جَنَّة *** فَحَيْثُ مَا شاءَ دَعا جَعْفَرُ مِنْهُم وَ هادينَا الَّذی نَحْنُ مِن *** بَعْدِ عَمانا فيهِ نَسْتَبْصِرُ لَمّا دَجا الدّينُ وَرَقَ الهُدی *** وَ جَارَ أهلُ الارضِ وَ اسْتَكْبَرُوا ذَاكَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طالِبٍ *** ذَاكَ الَّذی دَانَتْ لَهُ خَيْبَرُ1 «پیغمبر خدا، احمد كانون خیری است كه رحمت خدا به وسیله او بر ما افاضه میشود. و حمزه و جعفر طیّار در بهشتند و جعفر هر جا را كه بخواهد همانجا برای اوست. و از آنها است راهبر و هادی ما، آن كسی كه به نور ولایت او دیدگان ما بعد از كوری و نابینائی شفا پیدا كرد و راه حقّ و صراط مستقیم را در وقتی كه تاریكی عمیق، دین خدا را پوشیده و هدایت ضعیف شده و تمام مردم روی زمین به ستم و ظلم قیام و استكبار میورزیدند پیدا كردیم و از جهالت بازگشتیم و امامت او را پذیرفتیم، اوست علیّ بن أبیطالب همان كسی است كه خیبر با آن قِلاع آهنین و مردان جنگی در مقابل او سُست و پست و خاضع شد».
و نیز حمیری گوید:
مَن كَانَ فِی الدِّین نُوراً یُسْتَضاءُ بِهِ *** وَ كانَ مِنْ جَهلِهَا بِالعِلْمِ شافیها كانَ النَّبِیُ بِوحْیِ اللَهِ مُنْذِرَها *** وَ كانَ ذَا بَعْدَهُ لا شَكَّ هَادِیهَا2 «علیّ بن أبیطالب آن كسی است كه در دین الهی كانونی است از نور كه تمام مردم از او استضائه میكنند و نور میگیرند و مردم را از مرض جهل شفا میبخشد و به دانش و علم، روح آنها را زنده میكند. پیغمبر خدا با وحی الهی مقام انذار را داشته و دعوت به دین خدا میكرده است، و بدون شكّ و تردید علیّ بن أبیطالب پس از او
- «دیوان حمیری» ص ٢٠٦، و بیت سوّم و چهارم را در «مناقب ابن شهرآشوب» ج ١، ص ٥٦٩ آورده و بجای لفظ منهم لفظ علیٌّ را آورده است.
- «مناقب ابن شهرآشوب» ج ١، ص ٥٦٨