امام شناسی ج4

فعل آنان تبرّی پیدا نشود تمسّك به قرآن كریم و به واقعیّت ائمّه حقّ حاصل نخواهد شد). بنابراین راه سعادت و ادراك معانی راقیه كتاب خدا و تمسّك به قرآن كریم را از نزد اهلش بجوئید و از آنها طلب كنید (و آنها امامان از اهل بیت هستند) كه حقیقت دانش و حیات عرفانند، و مرگ جهل و فقدان نادانی. آنان كسانی هستند كه حكم آنها در ظاهر حاكی و كاشف از علوم و دانش آنها در باطن است، و سكوت عمیق آنها كاشف از گویائی روح و جان آنها به اسرار جهان آفرینش و رموز عالم ملك و ملكوت است، و ظاهر ایشان كه همان سیمای عبودیّت و روح خضوع و آیه خشوع است حاكی از باطن ایشان كه همان حال طمأنینه و سكینه و اتّصاف به كمالات قدسیّه و معارف ربوبیّه است خواهد بود. آنان در امر دین مخالفت نمی‌ورزند و با یكدیگر اختلاف ندارند، دین در میان آنها گواهی است صادق و خاموشی است ناطق (كه به واسطه عمل آنها به دین و تمركز یافتن معنی و روح دین در كانون نفوس آنها بهترین گواه راستین بر واقعیّت آنهاست، و پیاده شدن اسرار دین در دل و جوارح آنان بهترین شاهد عملی با لب بسته و دل گویا برحقیقت آنهاست)».

صفات امام در دعای روز عرفه حضرت سجاد علیه السّلام

 و حضرت سیّد السّاجدین و زین العابدین علیه السّلام در ضمن دعای روز عرفه كه چهل و هفتمین دعا از «صحیفه كامله» است عرض می‌كند: اللَهُمَّ إنَّكَ ايَّدْتَ دينَكَ فی كُلِّ اوانٍ بإمامٍ اقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبادِكَ وَ مَناراً فی بِلَادِكَ بَعْدَ أن وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِكَ، وَ جَعَلْتَهُ الذَّريعَة الَی رِضْوَانِكَ، وَ افْتَرَضْتَ طاعَتَهُ وَ حَذَّرْتَ مَعْصِيتَهُ، وَ امَرْتَ بِامْتِثَالِ امْرِهِ وَ الإنتهاءِ عِندَ نَهْيِهِ، وَ الّا يَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدِّمٌ، وَ لَا يَتَأخَّرَ عنه مُتَأخِّرٌ، فَهُوَ عِصْمَة اللّائذينَ وَ كَهْفُ المُؤمِنِينَ وَ عُرْوَة المُتَمَسِّكِينَ وَ بَهاءُ العالَمِينَ.

 «بار پروردگارا تو در هر زمانی دین خود را به امامی از امامها تقویت و تأیید نمودی، آن امامی كه او را به عنوان نشانه و علامت برای بندگان خود معرّفی كردی و كانون نور و هدایت را در میان افراد بشر در وادی جهل و ظلمت قرار دادی بعد از آنكه رشته دل و اتّصال باطن او را به رشته مقام جمال و جلال خود متّصل فرمودی و او را وسیله مقام رضای خود در میان مردم معیّن كردی، و اطاعت از او را واجب و لازم شمردی، و مخالفت و سرپیچی از نهی او را حرام فرمودی، و بندگان خود را امر كردی كه اوامر او را بپذیرند و امتثال كنند، و از نواهی او اجتناب ورزند، و هیچ‌كس از مردم و افراد امّت از او در هر امری از امور جلو نیفتد، و خود را بر او مقدّم نكند، و