اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر
افزودن به لیست علاقه مندی

امام شناسی ج4

0
اعتقادات

جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمد‌حسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیه‌السلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است.  مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد:  • امام وارث جنبه‌های روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است  • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت می‌باشد  • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است  • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیه‌السلام  • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است  • هیچ‌گاه زمین از حجّت خدا خالی نیست  • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیه‌السلام است  • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیه‌السلام است

امام شناسی ج4

202
  • رحمت و عدل، گرگ تیره رنگ و گوسفند بچّه دار با كمال آرامش و امان در برابر هم ایستاده و آب می‌خورند. نه گوسفند از گرگ می‌هراسد و نه برای گرگ جرأت تعدّی و تجاوز است. آری وقتی كه پیشوا و رئیس راست و درست باشد رعیّت و توده جمعیّت راه به را كمال و آرامش و عدل و انصاف رهبری خواهد نمود».

  •  و از اینجاست كه زَرقاء كوفیّه اعلان به عدل أمیرالمؤمنین علیه السّلام در برابر معاویة بن أبی‌سفیان می‌كند و به آیه‌ ﴿إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾ استهشاد می‌كند. حاكم حسكانی با اسناد خود از عبد اللَه بن عامر روایت كرده است كه او گفت: ازِعِجَتِ الزَّرْقَاءُ الكُوفِيَّة إلَی مُعاوِيَة فَلَمَّا دَخَلَتْ عَلَيْهِ قالَ لَها مُعاوِيَة: مَا تَقُولِينَ فِی مَوْلَی المؤمِنِينَ عَلیَّ؟ فَأَنشَأت تَقُولُ:

  • صَلَّی الإلَهُ عَلی قَبْرٍ تَضَمَّنَهُ‌***نُورٌ فَأصْبَحَ فِيهِ العَدْلُ مَدْفُوناً
  • مَن حَالَفَ العَدْلَ وَ الإيمَانَ مُقْتَرِناً***فَصارَ بالْعَدلِ وَ الإيمَانِ مَقْرُوناً
  •  فَقالَ لَها مُعاوِية: كَيفَ غَرَرْتِ فِيهِ هَذِهِ الغَريرَة؟ فَقَالَت: سَمِعْتُ اللَهَ يَقُولُ فِی كِتابِهِ لَنِبِيِّهِ: ﴿إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾ الْمُنذِرُ رَسُولُ اللَهِ وَ الهَادِی عَلِیٌّ وَلِیُّ اللَهِ.1

  •  «زرقاء را كه یك زن از اهل كوفه به سوی معاویه بردند، چون بر او داخل شد معاویه گفت: در حقّ علی مولای مؤمنان رأیت چیست؟ زرقاء دو بیت شعر انشاء نمود و مُفاد آن این است: «درود و رحمت خدا بر آن قبری باد كه نور، آن را در خود فرا گرفت و در آن قبر، عدالت نیز مدفون شد. آن كسی كه با عدالت و ایمان هم سوگند شد و با آنها معاهده كرد كه پیوسته با آنها قرین باشد و بنابراین پیوسته با عدل و ایمان قرین و ملازم شد». معاویه به او گفت: این گونه مدائح را درباره او از كجا یافتی؟ زرقاء گفت: از خدا شنیدم كه در كتاب خود كه بر پیغمبرش فرستاد گفت: ﴿إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾ منذر رسول خدا و هادی علیّ بن أبی‌طالب ولی خداست».

  •  و همچنین در وقتی‌كه قیس بن سعد بن عباده در مدینه هنگام سفر معاویه بعد از شهادت حضرت امام حسن علیه السّلام با او روبرو شد و مطالبی تند بین طرفین‌

    1. «شواهد التنزیل» ج ١، ص ٣٠٢.