امام شناسی ج4

است كه او هادی و مهتدی است یعنی راهبر و راه رفته اوست كه امّت تو را به سمت بهشت من می‌رساند. و امّت تو سپید چهره و نورانی صورت با علائم و نشان‌های توحید به رحمت من خواهند پیوست».

 و از این جاست كه ابو نعیم اصفهانی با سه طریق از حذیفة بن الیمان روایت كرده است كه: قال: قال النبی صلی اللَه عليه و آله و سلم: ان تستخلفوا عليا ـ و ما اراكم فاعلين ـ تجدوه هاديا مهديا يحملكم علی المحجة البيضاء¹. «حضرت رسول خدا فرمود: اگر پس از من علی بن أبی‌طالب را به خلافت قبول كنید ـ و من شما را چنین مردمی نمی‌بینم كه بگذارید او خلیفه مسلمین گردد ـ او را راهبر و راهرو خواهید یافت كه شما را در راه مستقیم و روشن سیر دهد».

 و این روایت را ابو الفتوح در تفسیر خود روایت نموده است و سپس گفته است: در اینجا اشارتی است و در آن اشارت برای تو بشارتی است و آن اینكه رسول خدا علی بن أبی‌طالب را هادی و مهدی گفته است و از طرفی (چون می‌دانیم طبق آیه‌ ﴿وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾) امام اوّل هادی و امام آخر هم كه مهدی است و در این صورت نجات برای تو مسلّم است چون رسول خدا فرموده است: لن تهلك الرعية و ان كانت ظالمة مسيئة اذا كانت الولاة هادية مهدية. «رعیّت و توده مردم گرچه ستمكار و بد عمل باشند هیچ‌گاه به هلاكت نخواهند افتاد مادامی كه رهبران و زمامداران امور، خود راه یافته و راهبر باشند». ندیده‌ای كه شاعر چه خوب سروده است:

 این بیت‌ها از كمیت، شاعر اهل بیت است و او شیعی مذهب بوده است و از این اندوه می‌خورد كه حقّ آل محمّد را دیگران غصب كرده و منحصر در خود نموده‌اند و اشاره به ظهور قائم آل محمّد می‌كند كه در آن زمان كه عدل محض سراسر جهان را فرا گیرد گوسفند از گرگ نمی‌ترسد و گرگ نیز به گوسفند تعدّی و تجاوز نمی‌كند و معنی شعر چنین می‌شود: «در وقت حكومت آل محمّد در كنار حوض های‌