امام شناسی ج4

رسول اكرم صلّی اللَه علیه و آله و سلّم برای وضو گرفتن خود آب وضو طلب كردند و چون از وضو فارغ شدند دست امیرالمؤمنین علیه السّلام را گرفته و به دست خود محكم چسبانیدند و گفتند: ﴿إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ﴾ یعنی من دعوت كننده به سوی خدا هستم، و سپس آن دست را به سینه امیرالمؤمنین برگردانده و گفتند: ﴿وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾ و برای هر دسته‌ای از جانب خدا هادی و رهبری است. و بعد از آن گفتند: ای علی تو اصل و پایه دین خدا هستی و كانون تابش انوار ایمان و نهایت درجه هدایت و پیشوای مردمان مؤمن متقّی سپید پیشانی و نورانی چهره كه آثار نورانیّت وضوء از صورت و دستها و پاهای آنها در روز قیامت مشهود است می‌باشی. و من به این مطالب درباره تو گواهی می‌دهم». و این روایت را فرات بن ابراهیم از ابو حمزه از حضرت باقر علیه السّلام در تفسیر خود نقل كرده است‌¹

 سیوطی گوید: ابن جریر و ابن مردویه و ابو نعیم اصفهانی در كتاب «معرفة الصحابة» و دیلمی و ابن عساكر و ابن النجّار تخریج روایت كرده‌اند كه: لما نزلت‌ ﴿إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ﴾ وضع رسول اللَه يده علی صدره فقال: انا المنذر، و أوْمَأ بيده الی منكب علی رضی اللَه عنه فقال: انت الهادی، يا علی بك يهتدی المهتدون².

 در این روایت این بزرگان از ائمّه حدیث می‌گویند: «چون این آیه نازل شد رسول خدا دست خود را بر سینه خود گذارده و گفتند: من منذر هستم، و با دست خود اشاره به شانه علی بن أبی‌طالب نموده و گفتند: تو راهبر و راهنما هستی، ای علی به وسیله تو راه یافتگان راه خدا راه خود را خواهند پیمود». و این روایت را ثعلبی در تفسیر خود از عطاء بن سائب از سعید بن جبیر از ابن عبّاس آورده است‌³ و نیز طبری در تفسیر خود ج ١٣ ص ١٠٨ عین متن این حدیث را با همین سند از ابن عبّاس ذكر