امام شناسی ج4

برد و اصل جمال و جلال كه همه اسماء خدا منطوی در آن دو می‌باشد، استوار نموده است.

 و از همه مهمّ‌تر ربط این همه مطالب و قوانین و داستانها و حكایات انبیاء و امّت‌ها و سیر آفاقی در آسمانها و ستارگان و شب و روز و زمین و باران و ابر و باد و پیدایش سبزی و طراوت و به وجود آمدن انسان و مراحل تدریجی جنین و حیوان و موت و بعث و نتایج اعمال و حساب در جمیع مخلوقات و وجود همه و همه در یك كتاب مختصر و موجز كه می‌توان آن‌را در جیب خود قرار داد با آن لحن عالی و سبك بدیع در طرف دیگر، معجزه باقیّه رسول خدا تا قیامت برای علماء و مَهَره هر عصر و زمان خواهد بود؛ چنانكه خودش به این مرحله تحدّی نموده و در مقام اعجاز، تمام افراد بشر را به آوردن مثل آن دعوت می‌كند. بنابراین اگر مردم به این قرآن ایمان نیاورند هرگز به معجزاتی مانند معجزه حضرت موسی و عیسی ایمان نخواهند آورد.

 و ثالثاً ـ آنچه خدا به عهده خود گرفته است آوردن معجزه است برای پیغمبران خود كه بدین وسیله ارتباط آنان با خدا و عالم غیب معلوم شود و سند نبوّت آنها باشد نه آنكه به دلخواه مردم هر روز یك نوع معجزه تازه‌ای بفرستد. معجزات پی در پی مردم را بی‌فهم و جامد بار می‌آورد و نیروی عقل را از آنها می‌گیرد و سنّت خدا را در تربیت بشر و راه تكامل آنها را بر اساس اختیار و مجاهده و عمل صالح باطل و عاطل می‌كند. اگر بشر سر تسلیم و اطاعت داشته باشد با یك معجزه باید تسلیم شود و اگر نداشته باشد با معجزات بسیار و متنوّع نیز تسلیم نشده و آنها را به سحر و شعبده حمل نموده و برای فرار نفس خود از پیروی پیغمبر خود هر راه غلط و كجی را طی می‌كند، چنانكه خدای تعالی فرماید: ﴿وَ لَوْ عَلِمَ اللَهُ فِيهِمْ خَيْراً لَأَسْمَعَهُمْ وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ‌﴾¹ و علاوه مقدار اشتها و درخواست بشر حد معینی ندارد، بشر هر روز یك معجزه تازه غیر از معجزه دیروز از پیغمبر خود طلب می كند و بدین طریق پیامبران باید آلت اجرای منویات فاسده آنها قرار گیرند و به عوض تربیت و تعلیم و نشان دادن طریق مستقیم را به سوی خدا دائماً در مقام ابطال سنت اسباب برآمده و طبق هوای نفسانی قوم خود امور آنها رای از طریق خرق عادت انجام دهند.

 مشركین و كفّار مكّه از رسول خدا معجزاتی متنوع و چشمگیر مانند نزول‌