امام شناسی ج4

صوری و چشمگیر اهل حس مانند قرون سالفه می‌گشتند.

علت اختلاف معجزات انبیاء «علیهم السلام»

 این درخواست آنها از چند جهت غلط و ناصحیح بود: اولا ـ اختیار معجزه و خرق عادت به دست خداست و بس، رسول خدا را در آن مستقلًا دخالتی نیست. پیغمبر خدا مانند سایر افراد بشر مخلوق و محكوم به حكم خداست و بر خلاف اراده خدا ابداً نمی‌تواند كاری بكند چه خود بخواهد و چه دیگران از او درخواست نمایند لا یملك لنفسه نفعا و لا ضرا و لا موتا و لا حیوة و لا نشورا. هر چه خدا بخواهد به دست پیغمبرش اجرا می‌كند چه مرده زنده كردن باشد، یا عصا اژدها نمودن، یا قرآن مجید را نازل نمودن. بنابراین پیامبر را در مقابل خدا مستقّل التّاثیّر یا شریك الأثر دانستن غلط محض است. و ثانیاً ـ چون در زمان حضرت موسی علم سحر و شعبده به نهایت درجه اوج خود رسیده بود، خداوند برای حضرت موسی از سنخ همان علوم رایجه در بین مردم معجزه‌ای قرار داد كه از قدرت بشر خارج و علمای سحر و شعبده بدان اعتراف و اقرار كردند. و در زمان حضرت عیسی علم طبّ بالا رفته و امراض صعب العلاج را علاج می‌نمودند خداوند به حضرت عیسی از سنخ همان فن معجزه‌ای داد كه قدرتمندان و مهره فنّ طبّ از آوردن أمثال آن عاجز بودند. و حقیقت معجزه باید كاری باشد كه علمای زمان كه سالیان متمادی عمر خود را در آن رشته صرف كرده‌اند از انجام آن عاجز شده و به علو مقام آن اعتراف كنند نه آنكه عوام مردم از آوردن مثل آن عاجز باشند.

 در زمان رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم علم فصاحت و بلاغت به اوج خود رسیده و شاعران قوی پنجه، شعرهای ادیبانه می‌سرودند و به انواع كنایات و استعارات و تمثیلات با رعایت ایجاز و سایر فنون علم عربیّت و ادبیّت آنها را زینت داده و به خانه خدا آویزان می‌كردند، و معلّقات سبع نمونه‌ای از آنهاست. و علاوه بشر كه هر روز برای خود قانونی وضع می‌كند و خود به آن مبتلا می‌شود و چاره درد و مرض خود را نمی‌داند، قرآن كریم در اعلی درجه فصاحت و بلاغت تا سرحدّ اعجاز از یك طرف، و از طرف دیگر در متین و راستین بودن قوانین و احكام فطری بشر كه برای بشر آورده و همه بر یك نسق و یك منوال بر اساس توحید پروردگار و ربط همه انسانها بلكه تمام جانداران بلكه تمام مخلوقات بر پایه لطف و یگانگی، تدوین شده، از طرف دیگر، اعجاز قرآن است، و همچنین دعوت همه مردم را به خدا كه پروردگار آنهاست و از همه به آنها نزدیك‌تر است‌