
امام شناسی ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • امام وارث جنبههای روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت میباشد • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیهالسلام • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است • هیچگاه زمین از حجّت خدا خالی نیست • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیهالسلام است • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیهالسلام است
امام شناسی ج4
174مفصّلی را خواند. و ما مقدار حاجت از فقرات آنرا كه مناسب بحث ماست ذكر میكنیم: السَّلَامُ عَلَی سَيِّدِ المُتَّقِينَ الاخيَارِ. السَّلَامُ عَلی أخِی رَسُولِ اللَهِ وَ ابنِ عَمِّهِ وَ زَوجِ ابْنَتِهِ وَ الْمَخُلوقِ مِن طِينَتِهِ. السَّلَامُ عَلی الاصْلِ القَدِيمِ وَ الفَرْعِ الكِريم1 تا آنكه میرسد به اين فقرات كه عرض میكند: اخی نَبِيِّكَ وَ وَصِیِّ رَسُولِكَ البآئِتِ عَلَی فِرَاشِهِ وَ المُواسِی لَهُ بِنَفْسِهِ وَ كَاشِفِ الكَرْبِ عَن وَجْهِهِ، الَّذی جَعَلْتَهُ سَيفاً لِنُبوتَّهِ وَ آيَة لِرِسالَتِهِ وَ شَاهِداً عَلَی امَّتِهِ وَ دَلالَة عَلی حُجَّتِهِ وَ حَامِلًا لِرَأيتِهِ وَ وِقَايَة لِمُهجَتِهِ وَ هَادِياً لُامَّتِهِ وَ یَداً لِبَأسِهِ وَ تاجاً لِرَأسِهِ وَ بَاباً لِسِرِّهِ وَ مِفْتَاحاً لِظَفَرِهِ.2
حكیم سنائی گفته است:
مرتضائی كه كرد یزدانش *** همره جان مصطفی جانش دو رونده چو اختر گردون *** دو برادر چو موسی و هارون هر دو یك قبیله و خِرَدشان دو *** هر دو یك روح و كالبدشان دو هر دو یك دُرّ ز یك صدف بودند *** هر دو پیرایه شرف بودند تا نه بگشاد علم حیدر دَر *** ندهد سنّت پیمبر بَر و سیّد اسماعیل حمیری گوید:
قِفْ بِالدِّيارِ وَ حَيِّهِنَّ دِياراً *** وَاسق الرُّسُومَ المِدمَعَ المِدرارا كانَتْ تَحُلُّ بِها النَّوارُ وَ زَينَبُ *** فَرَعی إلهی زَينَباً وَ نَواراً قُلْ لِلَّذی عادی وَصِیَّ مُحَمَّدٍ *** وَ ابانَ لِی عَنْ لَفْظِهِ إنكارا مَن عِندَهُ عِلْمُ الكِتابِ وَ حُكْمُهُ *** مَن شَاهِدٌ يَتلُوهُ مِنهُ نَذَارا عِلْمُ البَلايا وَ المَنايا عِندَهُ *** فَصْلُ الخِطابِ نُمی إليه وَ صاراً3 ١ ـ «چون از خانههای محبوبان من بگذری، توقّف كن! و به آن خانه ها، درود و تحیّت بفرست! و آن آثار خراب و كهنه و مندرس را از مجرای اشك ریزان دیدگان خود سیراب گردان!
٢ ـ چون آن خانه ها، محلّ زندگی دو محبوبه من: نوار و زینب بودهاند؛ پس
- «مفاتیح الجنان» ص ٢٥٥، زیارت ششم أمیر المؤمنین علیه السّلام.
- «مفاتیح الجنان» ص ٣٥٦، ٣٥٧.
- «دیوان حمیری» ص ٢١٣؛ و «الغدیر» ج ٢ ص ٢١٧ و «مناقب ابن شهرآشوب» ج ١، ص ٥٦٩.
