
امام شناسی ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • امام وارث جنبههای روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت میباشد • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیهالسلام • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است • هیچگاه زمین از حجّت خدا خالی نیست • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیهالسلام است • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیهالسلام است
امام شناسی ج4
126مروری اجمالی بر سوره مباركه هود
این آیه در سوره هود واقع و سوره هود در مكّه نازل شده است و ابتدای سوره با جمله ﴿الر كِتابٌ أُحْكِمَتْ آياتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ﴾ كه بیان درجات قرآن قرآن محكم و قرآن مفصّل و یا به عبارت دیگر قرآنی كه در عوالم بالا دارای حقیقت واحد و در این عالم دارای سورهها و آیات و احكام و معارف و قضایای جدا جدا و متمایز از یكدیگر است شروع میشود، و در آیات بعد دعوت به عبادت خدا و توبه به ساحت مقدّس او و بیان رجوع به سوی اوست؛ تا در آیه پنجم امتناع و اباء كفّار قریش را از پذیرش آن بیان میكند و سپس در آیات بعد مقام اراده و قیّومیّت پروردگار و خالقیّت او را و بالأخره معاد و بازگشت موجودات را به نزد او و انكار منكران و حالات مؤمنین را در پایداری و استقامت و حالات غیر آنها را در تلوّن مزاج و تردید روحی و یاس و كفران و افتخار و فرح بیجا ذكر مینماید؛
تا در آیه یازدهم میفرماید: ای پیغمبر مبادا در تبلیغ و نشر بعضی از آیات ما كه به تو وحی شده است و سینهات را تنگ نموده ـ به جهت ایراد مشركین كه چرا بر وی گنجی از آسمان فرود نیامده یا با او از آسمان فرشتهای نازل نشده است ـ خودداری كنی و در بیان آنها دریغ نمائی (از این سخنان غمگین مباش) وظیفه تو فقط بیم دادن بشر است (از عواقب وخیم شرك و ظلم) اما خدا حافظ و حاكم و نگهبان هر چیزی است. بعد میفرماید: مشركین میگویند: محمّد صلّی اللَه علیه و آله و سلّم به خدا افترا بسته و قرآن را از نزد خود آورده است. بگو: شما هم بروید و از غیر خدا از هر كس كه میخواهید كمك بگیرید و او را بخوانید كه شما با آنها مجموعا سورهای مثل سورههای افترائی من بیاورید. و ای پیغمبر اگر در پاسخ فرو ماندند پس بدانید كه قرآن از ناحیه علم خدا نازل شده و معبودی جز او نیست پس آیا در این صورت تسلیم حكم او خواهید شد؟
و بعدا در دو آیه نتیجه اعمال دنیاپرستان را بیان كرده و سپس میفرماید: ﴿أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى إِماماً وَ رَحْمَةً أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ﴾ «آیا كسی كه دارای بصیرت باطنی الهی است و پهلوی او شاهدی از او گواهی بر صدق دعوای او میدهد و قبل از او تورات كه كتاب رحمت و هدایت است آمده (و هم تصدیق دعوای او را نموده و هم از نقطه نظر بیان و دعوت مشابه اوست؛ مثل كسی است كه چنین نیست؟) این افراد صاحب بصیرت به كتاب خدا
