امام شناسی ج3

 قالَ: کانَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ قاعِداً فِی بَیْتِهِ اِذْ قَرَعَ قَوْمٌ عَلَیْهِمُ الْبَابَ فَقَالَ: یا جاریَةُ انْظُری مَنْ بِالْبابِ؟ فَقالُوا: قومٌ مِنْ شیعَتِکَ، فَوَثَبَ عَجِلاً حَتّی کادَ اَنْ یَقَعَ فَلَمَّا فَتَحَ الْبابَ وَ نَظَرَ اِلَیْهِمْ رَجَعَ فَقالَ: کَذِبُوا فَاَیْنَ الْسَّمْتُ فِی الْوُجُوهِ، اَیْنَ اَثَرُ الْعِبادَةِ، اَیْنَ سیمآءُ السُّجُودِ؟ اِنَّما شیعَتُنا یُعْرَفُونَ بِعِبادَتِهِمْ وَ شَعَثِهِمْ، قَدْ قَرَحَتِ الْعِبَادَةُ مِنْهُمُ الآنَافَ وَ دثَرَتِ الْجِباهَ وَ الْمَساجِدَ، خُمْصُ الْبُطُونِ، ذُبُلُ الشِّفاهِ، قَدْ هَیَّجَتِ الْعبِادَةُ وُجُوهَهُمْ، وَ اَخْلَقَ سَهَرُ اللَّیالِی وَ قَطَعَ الْهَواجِرُ جُثَثَهُمْ، اَلْمُسَبِّحُونَ اِذا سَکَتَ النّاسُ، وَالْمُصَلُّونَ اِذا نامَ النّاسُ، وَ الْمَحْزُونُونَ اِذا فَرِحَ النّاسُ‌¹.

 «حضرت امام زین العابدین علیه السّلام در اطاق خود نشسته بودند که ناگهان جماعتی درِ خانه را زدند، حضرت به کنیز خود فرمودند: ای جاریه ببین در پشت در کیست؟ آن جماعت گفتند: طایفه‌ای از شیعیان تو هستیم، حضرت به طوری با عجله و سرعت برای باز کردن در از جای خود برخاستند که نزدیک بود به زمین پَرت شوند. چون حضرت در را باز کردند و به آنها نظر نمودند برگشتند و گفتند: این جماعت دروغ می‌گویند، چرا علائم تشیّع در صورت آنها نیست؟ آثار عبادت کجاست؟ و آن علامت و نشانۀ عبودیّت در چهره‌های آنان کجاست؟ شیعیان ما به عبادتشان شناخته می‌شوند، و به تغییر رنگ صورت، بینی‌های آنان در اثر سجده و اشک قرحه‌دار شده، و صورتهای آنان کهنه و خراب گشته، و پیشانی‌های آنها نیز از حال و وضع اصلی خارج شده، شکم‌های آنان به پشت چسبیده، لبانشان خشکیده، آثار عبادت صورتهای آنها را متغیّر کرده، و آثار کهنگی و فُتور بدن در اثر شب‌زنده‌داری و پیمودن روزهای گرم (به روزه‌داری و عبادت) در آنان پدیدار گشته، آنها مشغول تسبیح‌اند زمانی که مردم ساکت باشند، و نمازگزارند وقتی که مردم در خواب باشند، و در دل غم و غصّه دارند وقتی که مردم خوشحالند».

طرد حضرت رضا علیه السّلام جماعتی را که ادّعای تشیّع نمودند و تعلیم آنها

 از «احتجاج» شیخ طبرسی از حضرت امام حسن عسگری علیه السّلام روایت کرده که فرمود: قَدِمَ جَماعَةٌ فَاسْتَأذَنُوا عَلَی الرِّضا علیه السّلام وَ قالُوا: نَحْنُ منْ شیعَةِ عَلِیٍّ علیه السّلام فَمَنَعَهُمْ اَیّاماً ثُمَّ دَخَلُوا، قالَ لَهُمْ: وَیْحَکُمْ اِنَّما شِیعَةُ اَمیِرِالْمُؤْمِنینَ علیه السّلام الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ وَ سَلْمانُ وَ اَبو ذَرٍّ وَ الْمِقْدادُ وَ عمّارٌ وَ مُحَمَّدُ بْنُ اَبی بَکْرٍ الَّذینَ لَمْ یُخالِفُوا