امام شناسی ج3

شده. چون شب فرا رسد و سیاهی جهان را بپوشاند زمین را فراش خود قرار می‌دهند، و با پیشانی به روی زمین در مقابل حضرت معبود به سجده می‌افتند، سجدۀ آنان بسیار است، قطرات اشک آنان ریزان است، دعای آنان بسیار است، گریۀ آنان فراوان است، مردم همگی در خوشی و مسرّت و غفلت بسر می‌برند ولی آنها در دل حزن و اندوه (از عدم وصول به مطلوب و لقای خدا) دارند».

 و از «امالی» شیخ طوسی و «ارشاد» مفید با سندهای متّصل خودشان روایت است که: رُوِیَ أنَّ اَمیِرَالْمُؤْمِنیِنَ علیه السّلام خَرَجَ ذاتَ لَیْلَةٍ مِنَ الْمَسْجِدِ وَ کَانَتْ لَیْلَةً قَمْرآءَ فَأمَّ الْجَبّانَةَ وَ لَحِقَهُ جَماعَةٌ یَقْفُونَ اَثَرَهُ، فَوَقَفَ عَلَیْهِمْ ثُمَّ قالَ: مَا اَنْتُمْ؟ قَالُوا: شیعَتُکَ یا اَمیرَالْمُؤْمِنیِنَ، فَتَفَرَّسَ فِی وُجُوهِهِمْ ثُمَّ قالَ: فَمالی لا اَری عَلَیْکُمْ سیمآءَ الشِّیعَةِ؟قالُوا: وَ ما سیمَآءُ الشِّیعَةِ یا اَمیِرَالْمُؤْمِنیِنَ؟ قَالَ: صُفْرُ الْوُجُوهِ مِنَ السَّهَرِ، عُمْشُ الْعُیُونِ مِنَ الْبُکاءِ، حُدْبُ الظُّهورِ مِنَ الْقِیامِ، خُمْصُ الْبُطُونِ مِنَ الصِّیامِ، ذُبُلُ الشِّفاهِ مِنَ الدُّعاءِ، عَلَیْهِمْ غَبَرَةُ الْخاشِعیِنَ‌¹.

 امیرالمؤمنین علیه السّلام شبی از مسجد خارج شدند و قصد کردند که به جَبّانه (که محلّی است) بروند. آن شب شب ماهتابی بود، جماعتی از مردم به دنبال آن حضرت حرکت کرده و به آن حضرت رسیدند. حضرت ایستادند و سؤال کردند: شما چه کسانید؟ عرض کردند: از شیعیان تو هستیم ای امیرالمؤمنین. حضرت یک نگاه عمیقی در صورت آنها انداخت و فرمود: پس چرا در صورتهای شما علامت شیعیان را نمی‌بینم؟ گفتند: ای امیرالمؤمنین نشانه‌های شیعه چیست؟

 حضرت فرمود: شیعیان زرد چهره‌اند از زیادی بیداری شبها برای عبادت خداوند عزّوجلّ، از شدّت گریه از چشمهایشان ریزش آب و اشک مشهود است پشت‌هایشان از زیادی قیام و نماز خمیده، شکم‌هایشان از بسیاری روزه به پشت چسبیده، لبهایشان از کثرت دعا خشکیده، و بر سیما و صورت آنان گرد و غبار خشوع و تذلّل نشسته است».

 از کتاب «صفات الشّیعۀ» صدوق نقل است که او روایت می‌کند از پدرش با اسناد متّصل خود از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام که: