امام شناسی ج3

سابق معمول بود که اسیر چیزی را فدا می‌داد و در مقابل آن آزاد می‌شد، و اگر هیچ نداشت مقداری از گوشت خود یا استخوان، و اگر هیچ راضی نمی‌شد کشته می‌شد. حضرت می‌فرماید: این دو صفت به قدری بر من ناگوار است و بر ضرر من و شیعیان ماست که برای آنکه شیعیان را از این دو صفت مبرّی سازم حاضرم و دوست دارم در مقابل، مقداری از گوشتهای دست خود را بدهم.

 و از «کافی» با اسناد متّصل خود روایت است از عَمْرو بن ابی مقدام قالَ: سَمِعْتُ اَبا عَبْدِاللَهِ علیه السّلام یَقُولُ: خَرَجْتُ اَنَا وَ اَبی حَتَّی اِذَا کُنّا بَیْنَ الْقَبْرِ وَ الْمِنْبَرِ اِذَا هُوَ بِاُناسٍ مِنَ الشِّیعَةِ فَسَلَّمَ عَلَیْهِمْ ثُمَّ قَالَ: اِنّی وَاللَهِ لاُحِبُّ رِیاحَکُمْ وَ اَرْواحَکُمْ فَاَعینونِی عَلی ذالِکَ بِوَرَعٍ وَ اجْتِهَادٍ، وَاعْلَمُوا اَنَّ وِلایَتَنا لا تُنالُ اِلاّ بِالْوَرَعِ وَ اْلاِجْتِهادِ، مَنِ ائْتَمَّ مِنْکُمْ بِعَبْدٍ فَلْیَعْمَلْ بِعَمَلِهِ، اَنْتُمْ شِیعَةُ اللَهِ وَ اَنْتُمْ اَنْصَارُاللَهِ وَ اَنْتُمُ السّابِقُونَ اْلاَوَّلُونَ وَ السّابِقُونَ الآخِرُونَ وَ السّابِقُونَ فِی الدُّنْیا وَ السّابِقُونَ فِی الآخِرَةِ، قَدْ ضَمِنَّا لَکُمُ الْجَنَّةَ بِضَمانِ اللَهِ عَزَّوَجّلَّ وَ ضَمانِ رَسُولِ‌اللَهِ ،وَاللَهِ مَا عَلی دَرَجَةِ الْجَنَّةِ اَکْثَرُ اَرْواحاً مِنْکُمْ، فَتَنافَسُوا فِی فَضائِلِ الدَّرَجاتِ، اَنْتُمُ الطَّیِّبُونَ وَ نِساؤُکُمْ الطَّیِّباتُ ،کُلُّ مُؤْمِنَةٍ حَوْرآءُ عَیْنآءُ، وَ کُلُّ مُؤْمِنٍ صِدّیقٌ، وَ لَقَدْ قالَ اَمِیرُالْمُؤْمِنیِنَ لِقَنْبَرٍ: یا قَنْبَرُ اَبْشِرْ وَ بَشِّرْ وَاسْتَبْشِرْ فَوَاللَهِ لَقَدْ مَاتَ رَسُولُ‌اللَهِ وَ هُوَ عَلی اُمَّتِهِ ساخِطُ اِلاَّ الشِّیعَةَ. اَلا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عِزّاً وَ عِزُّ اْلاِسْلاَمٍ الشِّیعَةُ، اَلا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَیْءٍ دِعامَةً وَ دِعامَةُ اْلاِسْلامِ الشِّیعَةُ، اَلا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَیْ‌ءٍ ذِرْوَةً وَ ذِرْوَةُ اْلاِسْلاَمِ الشِّیعةُ، اَلا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَیْ‌ءٍ سَیِّداً وَ سَیِّدُ الْمَجالِسِ مَجالِسُ الشِّیعَةِ، اَلا وَ اِنَّ لِکُلِّ شَیْ‌ءٍ شَرَفاً وَ شَرَفُ اْلاِسْلامِ الشِّیعَةُ، اَلا وَ اِنَّ لِکُلَّ شَیْ‌ءٍ اِماماً وَ اِمامُ اْلاَرْضِ اَرْضٌ تَسْکُنُهَا الشِّیعةُ¹ الحدیث.

 «عمرو بن ابی مقدام گوید که: شنیدم حضرت صادق علیه السّلام می‌فرمود: من با پدرم برای رفتن به مسجد رسول خدا از منزل خارج شدیم و وقتی که در بین قبر و منبر بودیم جماعتی از شیعیان در آنجا مجتمع بودند. پدرم بر آنها سلام کرد و پس از آن فرمود: سوگند به خدا من بوی شما را و روح شما را دوست دارم، شما در این امر مرا با ورع و اجتهاد خود یاری کنید. بدانید که به ولایت ما کسی نمی‌رسد مگر با ورع و اجتهاد. اگر فردی از شما به بنده‌ای اقتدا کند باید طبق روش او رفتار کند.