امام شناسی ج3

امیرالمؤمنین علیه السّلام آمد و بر رسول خدا وارد شد، و فاطمه در نزد پدر نشسته و می‌گفت: وٰاکَرْباهْ لِکَربِکَ یا رَسُولَ اللَهِ «ای غم و اندوه کجائید بیائید ببینید چه غم و اندوهی بر پدر من وارد شده». حضرت رسول اللَه فرمود: بعد از امروز برای پدر تو هیچ غصّه و اندوهی نیست. برای پیغمبر نباید گریبان چاک زد، و نباید صورت را خراشید، و نباید واویلا گفت، و لیکن بگو همان کلماتی را که پدرت در فوت فرزندش ابراهیم گفت: تَدَمَعُ الْعَیْنُ وَ قَدْ یُوجَعُ الْقَلْبُ وَ لانَقُولُ ما یُسْخِطُ ‌الرَّبَّ، وَ اِنَّا بِکَ یَا اِبْراهیمُ لَمَحْزُونُونَ، وَ لَوْ عَاشَ اِبْراهیمُ لکانَ نَبِیًّا.

 «اشک از چشم می‌ریزد، و دل به درد می‌آید، و کلامی که خدا را به غضب آورد نمی‌گوئیم، و من در فراق تو ای ابراهیم محزونم، و اگر ابراهیم می‌ماند هر آینه پیغمبر بود».

 پس از آن فرمود: ای علی نزدیک من بیا، امیرالمؤمنین نزدیک آمد. فرمود: گوشت را نزدیک دهان من بیاور، امیرالمؤمنین آورد، حضرت فرمود: ای برادر من آیا نشنیده‌ای قول خدای عزّوجلّ را در کتاب خود: ﴿إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ﴾؟ قَالَ: بَلَی یَا رَسُولَ اللَهِ «عرض کرد: بله ای رسول خدا». فرمود: تو و شیعیانت هستید. در محشر می‌آیند با صورتهای درخشان و علامتها و نشانه‌های ایمان، همه سیر و سیراب، با طراوت و شاداب. آیا نشنیده‌ای قول خداوند عزّوجلّ را در کتاب خود: ﴿إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ الْمُشْرِكِينَ فِي نارِ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أُولئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ﴾؟ عرض کرد: بله ای رسول خدا. فرمود ایشان دشمنان تو و پیروان دشمنان تو هستند، در روز قیامت حاضر خواهند شد با صورتهای سیاه، همگی تشنه و سوزان، اهل شقاوت، معذّب به عذاب کفّار و منافقین، آنها برای تو و شیعیان تو است، و اینها برای دشمنان تو و پیروان آنها.¹