امام شناسی ج3

رسول خدا را دربارۀ آنها و دربارۀ شیعیان آنها حمل بر حمیّت قومی و رابطۀ خویشاوندی می‌نمودند، و ناشی از احساسات مادّی و عواطف ظاهری و احیاناً سودجوئی می‌دانستند، بالأخصّ آنکه می‌دیدند امیرالمؤمنین علیه السّلام در هیچ لحظه از رسول خدا جدا نمی‌شود، و در مشکلات و شدائد، در ابتلائات و سختی‌های مادّی و جنگها یگانه یار و حامی فداکار رسول خداست، و رسول خدا او را برادر و وزیر و وصیّ و خلیفه و ولیّ و سرپرست و صاحب اختیار همۀ مسلمانان معرّفی فرموده، و آیات قرآنیّه مرتّباً دربارۀ او نازل می‌شود و پیامبر برای مردم بیان می‌فرماید کما آنکه در روایت از رسول اکرم آمده است که فرمود: مَا مِنْ آیَةٍ نَزَلَتْ فِی الْقُرْآنِ فیها یَا اَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اِلاَّ وَعَلِیٌّ رَأسُها وَ اَمِیرُها.¹ «هیچ آیه‌ای در قرآن نازل نشده است که در آن ﴿يَا اَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا﴾ باشد مگر آنکه علیّ بن أبی‌طالب رأس آیه و امیر آن آیه است».

 و حضرت رسول اللَه در تمام مدّت نبوّت خود از مقامات معنوی و درجات روحی و نتائج اخروی آن حضرت بیان می‌فرمودند. این بود که حقد و حسادت در سینه افرادی که نمی‌توانستند ببینند بالا می‌کشید، و بالنتیجه داعی خودپرستی و شخصیّت طلبی آنها را وا می‌داشت که از امیرالمؤمنین دوری کنند و به او با نظر کوچکی بنگرند.

نامگذاری پیروان علی به شیعه توسط خود پیامبر اکرم بوده است

 ولی بسیاری از اصحاب رسول خدا که مطیع و منقاد فرمایشات آن حضرت بودند و در کلام آن حضرت ایراد و نظری نداشتند، و روح استقلال و بلند منشی و استکبار نیز در آنان کم بود یا نبود، طبعاً آن فداکاری‌های امیرالمؤمنین و عبادت‌های او را که می‌دیدند که نقطۀ معلوم و مشهود انسانیّت است، از طرفی و آن تمجید و تعریفی که رسول خدا از او می‌نمودند از طرف دیگر، آنها را به امیرالمؤمنین و محبّت آن حضرت نزدیک می‌نمود و در معاشرت و رفت و آمد و سایر مشکلات تشریک مساعی می‌نمودند، کم کم موجب آن می‌شد که صفات امیرالمؤمنین علیه السّلام در آنها ظاهر شود، آنها نیز متوغّل در عبادت و جهاد و ایثار و انفاق و صدق و محبّت و شور و شوق لقاء خدا و مروّت و سایر صفات پسندیده می‌شدند، و