امام شناسی ج3

بغدادی در «تاریخ بغداد» ج ٢ ص ١٤٦ قوله صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: شَفاعَتی لاُمَّتی مَنْ اَحَبَّ اَهْلَ بَیْتی وَ هُمْ شیعَتی‌¹.

 خوارزمی در «مناقب» فصل سیزدهم با سند متّصل خود فرمایش رسول خدا را در خیبر راجع به امیرالمؤمنین ذکر می‌کند تا می‌رسد به این جمله که آن حضرت فرمود: وَ اِنَّکَ اَوَّلُ داخِلٍ یَدْخُلُ الْجَنَّةَ مِنْ اُمَّتی وَ شیعَتُکَ عَلَی مَنابِرَ مِنْ نُورٍ رِواءً مَرْوِیِّینَ² مُبْیَضَّةً وُجُوهُهُمْ حَوْلی، اَشْفَعُ لَهُمْ فَیَکونونَ غَداً فِی الْجَنَّةِ جیرانی.³ رسول خدا به امیرالمؤمنین علیه السّلام فرمود: «ای علی از امّت من فردای قیامت اوّلین کسی که داخل بهشت شود تو هستی، و شیعیان تو جملگی بر منبرهائی از نور بالا روند و با چهره‌های تابناک و سیمای درخشان، اطراف من گرد آیند. من دربارۀ آنها شفاعت کنم، و آنها فردا همسایگان من خواهند بود».

 و نیز سیّد بحرانی راجع به فضیلت دوستان علی و شیعیان و موالیان او و موالیان ائمّه علیهم السّلام از طریق عامّه نود و پنج حدیث و از طریق خاصّه چهل و هشت حدیث ذکر کرده است.⁴ و در تفسیر آیۀ مبارکۀ: ﴿لا يَسْتَوِي أَصْحابُ النَّارِ وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفائِزُونَ﴾.⁵ از طریق خوارزمی موفّق بن احمد از جابر بن عبد اللَه روایتی نقل کرده است. قَالَ: کُنّا عِنْدَ النَّبِیِّ فَاَقْبَلَ عَلِیُّ بْنُ اَبیطالِبٍ ـ رَضِیَ اللَهُ عَنْهُ ـ فَقَالَ رَسولُ اللَهِ صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: وَ الَّذی نَفْسی بِیَدِهِ اِنَّ هَذَا وَ شِیعَتَهُ هُمُ الْفائِزُونَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ⁶. و از طریق خاصّه چهار حدیث ذکر می‌کند که مراد از فائزون در این آیۀ شریفه علی و اصحاب علی علیه السّلام هستند⁷.

 البته معلوم است که این آیه از باب جَری و تطبیق، بر آن حضرت و شیعیان او منطبق است نه آن که شأن نزول آن چنین باشد. و منافات ندارد که جابر بن