امام شناسی ج3

فِی الْجَنَّةِ.¹ «رسول خدا فرمود: ای علی تو و شیعیان تو در بهشت خواهید بود».

روایات اهل سنّت راجع به شیعیان امیرالمؤمنین

 و علاّمۀ امینی روایاتی را در باب شیعیان حضرت امیرالمؤمنین علیه السّلام نقل نموده است: از «مروج الذهب» ج ٢ ص ٥١ قوله صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: اِذَا کانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ دُعِیَ النّاسُ بِأسْمَائِهِمْ وَ اَسْماءِ اُمَّهاتِهِمْ اِلاَّ هَذَا (یعنی عَلیًّا) وَ شِیعَتَهُ فَاِنَّهُمْ یُدْعُوْنَ بِاَسْمَائِهِمْ وَ اَسْمَاءِ آبَائِهِمْ لِصِحَّةِ وِلادَتِهِمْ. «رسول خدا فرمودند: چون قیامت برپا گردد تمام مردم با اسمهای خودشان و اسمهای مادرانشان خوانده می‌شوند، مگر این (مقصود امیرالمؤمنین است) و شیعیان او، آنها به اسم خودشان و اسمهای پدرانشان خوانده می‌شوند به جهت پاکی و صحّت ولادت آنها».

 و از «نهایۀ» ابن اثیر ج ٣ ص ٢٧٦ قوله صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: اِنَّکَ سَتَقْدَمُ عَلَی اللَهِ اَنْتَ وَشِیعَتُکَ راضینَ مَرْضِیِّینَ. «حقّاً ای علی که تو و شیعیانت بر خدا وارد خواهید شد درحالی‌که همۀ شما از خدا خشنود و خدا نیز از همۀ شما خرسند خواهد بود».

 و از «الصواعق المحرقة» ص ٩٦ و ص ١٣٩ و ص ١٤٠ قوله صلّی اللَه علیه و آله و سلّم لِعَلیٍّ: یا عَلِیُّ اِنَّ اللَهَ قَدْ غَفَرَلَکَ وَ لِذُرِّیَّتِکَ وَ لِوُلْدِکَ وَ لاَهْلِکَ وَ شیعَتِکَ وَ لِمُحِبّی شِیعَتِکَ. «ای علی خداوند تو را و ذرّیّۀ تو را و فرزندان تو را و اهل بیت تو را و شیعیان تو را و دوستان شیعیان تو را آمرزید».

 و از «مجمع الزّوائد» ج ٩ ص ١٣١ و «کفایة الطالب» ص ١٣٥ قوله صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: اَنْتَ اَوَّلُ داخِلٍ الْجَنَّةَ مِنْ اُمَّتِی، وَ اِنَّ شیعَتَکَ عَلَی مَنَابِرَ مِنْ نُورٍ مَسْرُورُونَ مُبْیَضَّةً وُجُوهُهُمْ حَوْلی، أشْفَعُ لَهُمْ فَیَکُونُونَ غَدًا فِی الْجَنَّةِ جِیرانی. «رسول خدا به امیرالمؤمنین علیه السّلام فرمودند: تو اوّلین کسی هستی که از امّت من داخل بهشت خواهی شد، و شیعیان تو همگی بر منبرهائی از نور بالا خواهند رفت، همگی خرسند و خشنود با صورتهای سفید و چهره‌های درخشان اطراف من‌اند، من شفیع آنها خواهم شد، و همۀ آنها در فردای قیامت همسایگان من خواهند بود».

 و از حاکم در «مستدرک» ج ٣ ص ١٦٠ و از ابن عساکر در «تاریخ» خود ج ٤ ص ٣١٨ و از محبّ الدین طبری در کتاب خود «الریاض النّضِرة» ج ٢ ص ٢٥٣ و از ابن صبّاغ مالکی در «الفصول المهمّة» ص ١١ و از صفوری در «نُزْهَة المجالس»