امام شناسی ج3

(و رابطه‌اش قطع می‌شود) و زن به سوی پدرش و اقوامش بر می‌گردد¹.

 و سابقاً گفتیم که: چون امّ سلمه خواست در زیر کساء داخل شود حضرت فرمودند: از اهل من دور شو. معلوم می‌شود که عنوان اهل بر امّ سلمه صدق نمی‌کرده است و حضرت با این عنوان او را دور کرده‌اند، با آنکه امّ سلمه زوجۀ حضرت بوده است. و از روایتی که سیوطی نقل می‌کند پس از آنکه امّ سلمه می‌گوید: اَلَسْتُ مِنْ أهْلِکَ! قالَ: إنَّکِ إلی خَیرٍ إنَّکِ مِنْ أزْواجِ النَّبِیِّ‌². «آیا من اهل شما نیستم؟ حضرت فرمودند: عاقبت تو به خیر است، تو از زنان پیغمبر هستی». از اینکه حضرت عنوان اهل را از او برداشته و عنوان زوجه را در مقابل به جای آن گذاشته‌اند استفاده می‌شود که زن‌ها اهل مَرد نیستند و شاید مراد از اهل مرد افرادی باشند که با او پیوند غیر قابل زوال داشته باشند مانند دختر و پسر و نواده، و زن گرچه در مدّتی با عقد زِواج رابطه با مرد پیدا می‌کند لکن این پیوند قابل زوال بوده به طلاق و غیره از بین می‌رود.

 علاوه اگر مراد از اهل بیت، زن‌های رسول خدا بودند این شرفی بود برای آنها که در مواقع حسّاس به آن مباهات و افتخار می‌نمودند، و دیده نشده است که یکی از زن‌های رسول خدا این ادّعا را بکند و این لقب را به خود نسبت دهد تا دیگران از اقربا و بستگان زن‌های رسول اکرم از این شرف استفاده نموده و نسبت اهل البیت را به زن‌های رسول خدا داده باشند، و حتّی معاویه که از لقب امّ المؤمنین خواهرش امّ حبیبه دختر ابو سفیان سوء استفاده نموده بر فراز منبر شام به خود لقب و عنوان خٰالُ المؤمنین می‌دهد، اگر بر خواهرش عنوان اهل بیت صادق بود مسلّماً کوس أنَا اَخُو اَهْلِ الْبیت را به صدای بلند می‌نواخت، و نیز ابو بکر و عمر کوس أنَا أبُو أهْلِ البَیْتِ شان بلند بود.

 لیکن همه مقرّ و معترف‌اند بر آنکه این آیه در شأن پیغمبر و علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم السّلام نازل شده است.

 و علاوه در آیۀ مبارکه خطاب اهل البیت با ضمیر جمع مذکّر آمده است: ﴿لِيُذْهِبَ عَنْكُمْ﴾ ﴿وَ يُطهِّرَكُمْ﴾ و در صورتی که آیه دربارۀ زنان رسول خدا بود باید ضمیر