امام شناسی ج3

می‌کرده و عقیدۀ خود را در بین مردم منتشر می‌نموده است. و آیا در این صورت می‌توانسته است شأن نزول آیه تطهیر را که دربارۀ امیرالمؤمنین علیه السّلام است بیان کند و او را در بین مردمی که می‌خواهد آنها را از او برگرداند امام معصوم و مفترض الطّاعه قلمداد کند؟ ابداً!

 او که مردی دانشمند بوده و خود می‌گوید: چهل سال در خانۀ ابن عبّاس بودم و برای مردم بیان حدیث و علم می‌کردم و طرق و فنون علم را آشناست، و چون مردی گناه کار و اهل معصیت و دروغ است لذا بهترین وسیله را برای اِغوای مردم و دعوت آنها به مذهب خوارج این می‌بیند که مدلول آیه را از اهل بیت عصمت منحرف کند و به زنهای پیغمبر که با آنها عداوتی ندارد نسبت دهد؛ و چون خود در زمان پیغمبر نبوده، لذا بهترین وسیلۀ استخدام، مولایش عبد اللَه بن عبّاس است که به این مرد وجیه و مورد احترام مسلمین نسبت دروغ دهد و بگوید: من که خانه‌زاد او هستم و چهل سال در خانۀ او تعلیم علم به مردم نمودم چنین می‌گویم که او گفته است، شأن نزول آیه دربارۀ زنهای رسول اللَه است. و لذا برای اثبات این مطلب، خود را تا سر حدّ مباهله حاضر کرده است، چرا در سائر مسائل خلافی ادّعای مباهله ننموده و فقط در این مسئله که با عقیدۀ او تماس داشته است ادّعای مباهله می‌کند؟

 و از همین که خود او می‌گوید: لَیْسَ بالَّذی تَذْهَبُونَ «مراد از اهل بیت آنچه که شما مردم می‌پندارید نیست» خوب معلوم می‌شود که در جوّ فکری مردم، مراد از اهل بیت، آل عصمت بوده‌اند و عکرمه برای تحریف این فکر در بازارها ندا می‌کرده که ای مردم مراد، اهل بیت عصمت نیستند، تا سرحدّی که علیّ بن عبد اللَه بن عبّاس با تهدید و وعد و وعید نتواند او را از عملش باز دارد و مجبور شود در خانه با طناب یا زنجیر محبوسش کند که نتواند در میان مردم برود و از زبان پدرش دروغ بگوید، و یا به رسول خدا نسبت دهد.

 این راجع به روایت عکرمه که هویّت و سندش معلوم شد و دروغش آشکار. گرچه در «اسباب النّزول» واحدی روایتی در این باره از سعید بن جبیر از ابن عبّاس بدون واسطۀ عکرمه نقل می‌کند¹. لکن همان‌طور که از سیوطی روایتی را از ابن