امام شناسی ج3

 از کتاب علیّ بن المدینی نقل شده است که او گفته است: شنیدم از یحیی بن سعید که می‌گفت: از ایّوب نقل کرده‌اند برای من در وقتی که نام عِکرمه در نزد او برده شده است به اینکه نماز را خوب نمی‌خواند، ایّوب در جواب گفته است: آیا نماز می‌خواند؟

 و فضل سَیْنانی گوید: دیدم عکرمه را ایستاده و مشغول بازی با نَرد بود.

 یزید بن هارون گوید: عکرمه در بصره آمد، ایّوب و یونس و سلیمان تَیْمی به دیدن او آمدند در آن حال عکرمه صدای غِناء و موسیقی شنید، به واردین گفت: ساکت شوید و سپس گفت: خدا بکشد او را چقدر خوب می‌نوازد. یونس و سلیمان که این عمل را از عکرمه دیدند دیگر نزد او نیامدند و بر همین اساس بود که مردم در جنازۀ عکرمه که در سنۀ ١٠٥ یا ١٠٦ یا ١٠٧ فوت کرد حاضر نشدند.

 سلیمان بن مَعْبد رسنجی گوید: عکرمه و کثیر عزّه هر دو در یک روز فوت کردند، همۀ مردم برای تشییع جنازۀ کثیر حاضر شدند و جنازۀ عکرمه را ترک کردند و کسی در آن شرکت نکرد مگر سیاه‌پوستان مدینه.

 و مصعب زبیری گوید: چون عکرمه رأی خوارج داشت حاکم مدینه در جستجوی او بود، عکرمه نزد داود بن حَصین مختفی شد تا از دنیا رفت و در مدّت حیات خود برای تبلیغ مذهب خوارج به نقاط مختلف دنیا سفر کرد.

 ابو طالب گوید که: از احمد حنبل شنیدم که می‌گفت: عکرمه از داناترین مردم بود و لیکن مذهب صفریّۀ از خوارج را داشت؛ و جائی را وانگذاشت مگر آنکه بدانجا سفر کرد، به خراسان و شام و یمن و مصر و افریقا رفت، و نزد اُمرا و سلاطین می‌رفت و از آنها طلب جایزه می‌کرد، و به نجد نزد طاوس یَمانی رفت و یک ناقه از او گرفت.

 باری این مختصر از احوالات او بود که ما از «میزان الاعتدال» نقل کردیم. با ملاحظۀ اینکه مذهب خوارج را داشت و با ملاحظۀ دروغگو بودن او بالأخصّ که جایز می‌دانست در راه عقیده دروغ گوید، روشن می‌شود که سرّ این روایات مجعولۀ او چه بوده و به چه علّت مراد از اهل بیت را در آیۀ تطهیر به زنان پیغمبر تفسیر کرده است.

 خوارج دشمن امیرالمؤمنین علیه السّلام هستند بالأخصّ عکرمه که از غُلات آنها و بالأخصّ که از مبلّغین این مذهب بوده و برای تبلیغ به کشورهای دوردست سفر