
امام شناسی ج3
جلد سوم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «شناخت هویّت شیعه» و «تفسیر آیۀ تطهیر» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • لزوم متابعت از اعلم • اگر امام را نشناسیم به مرگ جاهلیت مردهایم • معنای حقیقیِ مرگ جاهلی • شأن نزول آیه «خَیرُ البریّة» امیرالمؤمنین علیهالسلام است • تشیّع یک فرقۀ خاص از اسلام نیست؛ بلکه حقیقت اسلام است • اتحاد معنوی میانِ ارواح مؤمنین و ائمۀ معصومین علیهمالسلام • صفات و نشانههای شیعه • احوال سنّیهای مستضعف و عاقبت آنها • تفسیر «آیۀ تطهیر» و پاسخ به شبهاتِ وارده پیرامونِ این آیه • سیرۀ شیخین ملاک عمل نیست و توضیحی پیرامون بدعتهای عمر
امام شناسی ج3
206مراحل، اختیار است. بنابراین افعالی که از آنها سر میزند همه بر پایۀ اختیار بوده است و چون اختیار متولّد از نفس شریف و پاک و مبرّا است لذا با اختیار، افعال و اعمال پسندیده را مینمایند نه به اضطرار و جبر، و در مقابل آنان افرادی که ذاتشان شقی است و نقطۀ خیری در آن مشهود نیست به پیرو نفس آلوده و کثیف، ملکات و اخلاق، و به پیرو آن نیّات و خاطرات، و به پیرو آن اعمال آنها قبیح و زشت میباشد، و افراد دیگر که بین این دو دسته واقعاند آنها قدری طهارت نفس دارند و قدری آلودگی، و به هر مقدار که آلودگی کمتر باشد و طهارت بیشتر، افعالشان در خارج بهتر و خالصتر و پسندیدهتر است، و به هر درجه که طهارت کمتر و آلودگی بیشتر، نیّات و کردارشان در خارج تاریکتر و از اخلاص دورتر و کثیفتر است. و بین این دو مرحله مردمانی لا تُعَدُّ وَ لا تُحْصَ در درجات مختلف قرار گرفتهاند و اعمال هر یک زائیدۀ نیّت، و نیّت هر یک زائیده ملکات نفسانی، و ملکات نفسانی بر اثر اختلاف درجات آلودگی و طهارت نفوس آنها متفاوت است، از کوزه همان برون تراود که در اوست.
مَلَکْنا فَکانَ الْعَفْوُ مِنّا سَجِیَّةً *** فَلَمّا مَلَکْتُمْ سالَ بالدَّمِ اَبْطَحُ وَ حَلَلْتُمْ قَتْلَ اْلاُسارَی فَطالَ ما *** غَدَوْنَا عَلَی اْلاَسْرَی فَنَعْفُو وَ نَصْفَحُ وَ حَسْبُکُمْ هَذَا التَّفاوُتُ بَیْنَنَا *** وَکُلَّ اِنَاءٍ بِالَّذی فِیِه یَرْشَحُ عفو و اغماضی که امیرالمؤمنین علیه السّلام با دشمنان خود مانند مروان حَکَم و عائشة بعد از واقعۀ جمل نمود عقل را مبهوت میکند، اینها بر پایۀ عصمت است چون تا نفس بدین پایه پاک و منزّه نباشد عمل خارجی به این حدّ پاک و مبرّیٰ نخواهد بود.
وَ اِنَّ اَرْواحَکُمْ وَ نُورَکُمْ وَ طیِنَتَکُمْ واحِدَةٌ طابَتْ وَ طَهُرَتْ بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ، خَلَقَکُمُ اللَهُ اَنْواراً فَجَعَلَکُمْ بِعَرْشِهِ مُحْدِقیِنَ1.
إلَی أهْلِ بَیْتٍ اُذْهِبَ الرِّجْسُ عَنْهُمُ *** وَ صُفُّوا مِنَ اْلأدْناسِ طُرًّا وَ طَیِّبُوا إلَی أهْلِ بَیْتٍ ما لِمَنْ کانَ مُؤْمِناً *** مِنَ النّاسِ عَنهُمْ فِی الْوِلاَیَةِ مَذْهَبُ وَ حُبُّهُمْ مِثْلُ الصَّلاةِ وَ اِنَّهُ *** عَلَی النّاسِ مِنْ بَعْضِ الصَّلاَةِ لأوْجَبُ2 - یک فقره از زیارت جامعۀ کبیره.
- «دیوان السیّد الحمیری» ص ٦٦.
