امام شناسی ج3

چیزی که در او شائبۀ فضیلت و مزیّتی است متشبّث گردد.

 از همۀ اینها گذشته می‌بینیم در حضور معاندین مانند معاویه و امثال او چون شأن نزول آیۀ تطهیر را فقط دربارۀ پنج تن حکایت می‌کنند انکار ننموده‌اند¹.

 باری تا به حال آنچه گفته شد، راجع به شأن نزول آیه و بیان روایات وارده در این باب بود، اینک باید به تفسیر آیۀ شریفه و مفاد و مفهوم آن عطف توجّه کنیم:

تفسیر آیۀ شریفۀ تطهیر

 ﴿اِنَّما يريد اللَه...﴾ انّما ﴿اِنَّما﴾ از حروف حصر است بلکه در نزد اهل ادب از عربیّت از سایر ادوات حصر قوی‌تر است، و مفادش حصر ارادۀ خدا در عصمت اهل بیت است. چون اوّلاً حصر ارادۀ خدا را در ضمیر ﴿كُم﴾ می‌نماید ﴿لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ﴾ لیکن ﴿أَهْلَ الْبَيْت﴾ که منصوب است چه بنابر باب اختصاص بوده باشد یا از باب مدح یا از باب ندا یعنی أخُصُّ اَهْلَ الْبَیْتِ‌ یا أمْدحُ أهلَ الْبَیْتِ ‌یا یا أهْلَ الْبَیْتِ در هر صورت مفسّر و مبیّن ضمیر ﴿عَنْكُمُ﴾ است و در نتیجه حصر اراده خدا در عصمت اهل بیت خواهد شد.

 و این حصر در واقع به دو حصر تجزیه و قسمت می‌شود: اوّل ـ حصر ارادۀ خدا در عصمت، که همان از بین بردن رجس و طاهر کردن بوده باشد و مفادش این می‌شود که خدا غیر از ارادۀ عصمت ارادۀ دیگری دربارۀ اهل بیت ندارد.

 دوّم ـ حصر ارادۀ خدا در عصمت خصوص اهل بیت و مفادش این می‌شود که خدا ارادۀ عصمت در غیر اهل بیت ندارد، مثل آنکه کسی بگوید: من به خانۀ شما نیامدم مگر برای زیارت شما که اوّلاً می‌فهماند برای زیارت آمده و مقصودی دیگر نداشته است و ثانیاً می‌فهماند که فقط برای زیارت شما آمده نه زیارت شما و افراد دیگر. و البتّه استفاده دو حصر مستقلاًّ از یکی از ادات حصر مشکل است لیکن بدین