امام شناسی ج3

عرض کرد: دو نور دیگر در پشت سر این سه نور می‌بینم، خطاب رسید: ای ابراهیم این‌ها حسن و حسین هستند که به دنبال پدر و مادر و جدّ خود قرار گرفته‌اند. ابراهیم عرض کرد: پروردگار من و آقای من نُه نور دیگر می‌بینم که اطراف و گرداگرد این پنج نور را گرفته و به دور آنها حلقه زده‌اند، خطاب رسید: ای ابراهیم آنان ائمّۀ طاهرین از اولاد آن انوار هستند.

 عرض کرد: پروردگار من و سیّد من به چه نامهائی آنها در دنیا شناخته می‌شوند؟ خطاب رسید ای ابراهیم اوّل آنها علیّ بن الحسین است، و دیگر محمّد فرزند علی، و جعفر فرزند محمّد، و موسی فرزند جعفر، و علی فرزند موسی، و محمّد فرزند علی، و علی فرزند محمّد، و حسن فرزند علی، و محمّد فرزند حسن که قائم و مهدی است. عرض کرد: پروردگار من و آقای من در اطراف این انوار نورهای بی‌شماری را می‌بینم که غیر از تو کسی قادر بر شمارش آنها نیست. خطاب رسید: ای ابراهیم آنها شیعیان این انوار و محبّان آنها هستند. عرض کرد: پروردگار من آنها به چه علامت و نشانه‌ای شناخته می‌شوند؟ خطاب آمد: به پنجاه و یک رکعت نماز در شبانه روز، و به بلند گفتن بسم اللَه الرّحمن الرّحیم، و به قنوت برداشتن قبل از رکوع، و به سجدۀ شکر، و به انگشتری در دست راست نمودن. ابراهیم عرض کرد: خدایا مرا نیز از شیعیان آنها و از محبّان آنها قرار ده. خطاب آمد: تو را از شیعیان آنها قرار دادم، پس این آیه را خدا درباره او فرستاد: ﴿وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ* إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ﴾¹.

 مرحوم محدّث قمّی فرموده است که: شیخ ما در «مستدرک» از کتاب «غیبت» فضل بن شاذان این روایت را نقل کرده و در آخرش فرموده که: مفضّل بن عمر می‌گوید: «برای ما روایت شده است که چون ابراهیم علیه السّلام احساس کرد که مرگ او رسیده است این خبر و مکاشفۀ روحی را برای اصحاب خود گفت و سپس به سجده افتاد و در سجده جان به جان‌آفرین تسلیم کرد»².

 و از کتاب «کافی» نقل است با سلسله سند متّصل خود از ابی یحیی