رساله بدیعه

بین آن دو را بیان مى‌كند و تفاوت مرد و زن را تثبیت و تأكید مى‌نماید.

 و پیداست كه این مساوات جاهلانه بین مرد و زن اصلًا تحقق نمى‌یابد مگر این‌كه بپذیریم كه مردان هم باید حامله شوند و بزایند و فرزند را شیر دهند و به منزله حرث و كشت شوند، و زنان هم مردانگى پیدا كنند و نقش مرد را در زندگى زناشوئى ایفا نمایند، و آیا ابراز چنین مطلبى جز مایه تمسخر براى پیر و جوان كه به خرابى زنان و مردان و هلاكت هر دو گروه منجرّ خواهد شد چیز دیگرى هم هست؟

 و ما اكنون تمدّن غربى را در پیش رو داریم كه چگونه اساس زندگى خانوادگى را بهم ریخته و راحتى و آرامش را با ورود زنان در اجتماعات و كارهاى مردانه و دادن حقوق مساوى به آنها كمّاً و كیفاً مانند مردان، از اجتماع سلب نموده است.

 ولى اسلام با چنین طرز تفكّرى مبارزه میكند و با چنین نوع تدبیرى در ستیز است و به اشتراك مرد و زن در اصول مواهب انسانى و فطرى كه مسئله اختیار است و آنچه كه از آن از فكر و اراده و عمل زائیده مى‌شود، حكم مى‌نماید.

 زن براى تصرّف و دخالت در همه شئون زندگى فردى و اجتماعى خود مستقلّ است؛ و اسلام به او این استقلال را به كاملترین وجه داده است؛ كه به لطف و نعمت الهى نفساً مستقلّ و در اراده و عمل از مردان جدا است، آن‌چنان استقلالى كه در هیچ جاى دنیا و در هیچ دوره‌اى به وى داده نشده است و صفحات تاریخِ وجودِ او از برخوردارى از آن خالى است.

 خداوند متعال مى‌فرماید: ﴿فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ.» (آیه ٢٣٤، از سوره ٢: البقره)

  «در آنچه كه زنان در نفس خود (براى خود) از خوبى انجام دهند بر شما باكى نیست (به شما ارتباطى ندارد)».

 ولیكن با وجود این عوامل مشترك و متساوى در زنان از جهت دیگرى با مردان‌