رساله بدیعه

 پس اگر مردى زن خود را بزند، زن حقّ قصاص دارد؛ جز در مورد نُشوز¹ و سرپیچى زن از وظائف زناشوئى و اداء حقوق شوهر.

 و آنچه كه از روایات در شأن نزول آیه مباركه «الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ» در مورد سعد بن ربیع بن عمرو و همسرش حبیبه دختر زید وارد شده است ـ كه شوهر به صورت او سیلى زد و پدر دختر با او خدمت پیغمبر اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم رسیدند و پیغمبر اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم حكم به قصاص و سپس حكم به رفع قصاص فرمودند به‌واسطه نزول جبرئیل و آوردن آیه‌ ﴿الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ» تا آخر آیات «نشوز» و قرار دادن حكم و داور در اختلافات زناشوئى ـ در مورد نشوز زن است همانطور كه این روایات تصریح به نُشوز حبیبه نسبت به سعد دارند.

 پس پیغمبر اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم برحسب حكم كلّى قصاص ابتداءً امر به قصاص فرمودند مثل آیه: ﴿وَ إِنْ عاقَبْتُمْ فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِهِ﴾ (آیه ١٢٦، از سوره ١٦ النّحل) «اگر مورد آزار و اذیت قرار گرفتید مى‌توانید به‌همان مقدارى كه اذیت شده‌اید تلافى كنید».) و آیه‌ (وَ لَكُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ يا أُولِي الْأَلْبابِ). (آیه ١٧٩، از سوره ٢: البقره) «اى اهل خرد و درایت در قصاص براى شما حیات و زندگى نهفته است.)

 و آیه مورد بحث «الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ» عمومیت آیات وارده در قصاص را به غیر موارد «نشوز زن» اختصاص داده است.

 و دلالت میكند بر اینكه، در صورتى‌كه بیم نشوز و سرپیچى از وظائف زناشوئى برود، مرد حق دارد همسر خود را مورد تنبیه قرار دهد؛ پس حكمى را كه پیغمبر اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم ابتداءً فرمود، حكم عام و عمومى است و حكمى را كه خداوند