رساله بدیعه

كه دارد بر این تركیب آفریده است؛ و از جمله مرد و زن هریك را به ویژگى‌هائى مجهّز ساخته و براى هر یك از آنها (ذكور و اناث) بر حسب ظرفیت و گنجایش و خصائص وجودى برنامه و تكالیفى مقرّر فرموده است؛ و اگر نه چنین بود بجاى عدل ستم شده بود و ظلم از ساحت اقدس وى به دور است.

 بنابراین اگر در بعضى از امور اجتماعى مثل قضاوت و حكومت و جهاد و اختلاط با مردان و كشف حجاب و نماز جماعت و تشییع جنازه براى زنان در شرع مقدّس اسلام محدودیت‌هائى وجود دارد، و برداشتن كارهاى سنگین و مشقّت‌بار از دوش بانوان، نه از جهت سلب حقّ از آنان است، بلكه اعطاء حقّ ایشان است به نحو اتّم و اكمل.

 زیرا خداوند متعال پس از آنكه زنان را با انواع غرائز بیافرید و با ویژگى‌هاى مخصوص شكل داد آنچه را مصحلت و شایسته شأن آنهاست در حقّ آنان مراعات فرمود؛ كه همان دور ماندن از جهاد و قضاوت و حكومت و أمثال این امور است.

 و این «بازداشتن»، حقّ اوّلیه الهى است كه خداوند علیم و خبیر به ایشان عطا فرموده است؛ نه اینكه حقّ اوّلیه فطرى آنان جهاد و أمثال آن باشد و خداوند آنها را از این حقوق محروم ساخته باشد. كه خداوند هیچ صاحب حقّى را از حقّ خویش محروم نساخته، بلكه به او آنچه را سزاوار تكامل اوست عنایت كرده است؛ و بر حذر باش كه آنچه را عین دادن حقّ است سلب حقّ مپندارى.

 حقّ اوّلیه فطرى زن، خوددارى از امور جانكاه و مشقّت بار است، نه اینكه حقّ اوّلیه وى آزادى در انجام این امور میباشد و بعد منع خداوندى برا این حق طبیعى عارض شده و جلوى آنرا گرفته باشد.

 حقّ اوّلیه زن، حجاب و پوشانیدن پیكر است از دیدگان شهوى مفسده انگیز، نه اینكه حقّ اوّلیه وى برهنگى و خودنمائى است، خداوند او را از این حقّ محروم‌