رساله بدیعه

مار زخم خورده به خود خواهى پیچید، و السّلام».¹ این خبر را یعقوبى در تاریخش ذكر كرده است‌². پس از پایان جنگ جَمَل (چنانچه طبرى در تاریخش ذكر كرده) عمّار یاسر به عایشه گفت: اى امّ المؤمنین، این روش و مسیر تو، از آن مسیرى كه پیمودن آنرا خدا و رسول از تو پیمان گرفته‌اند، چقدر فاصله دارد! عایشه به وى گفت: اى ابوالیقظان. پاسخ داد: بلى. گفت: به خدا قسم تا آنجا كه من میدانم تو همواره فردى حقّ گو بوده‌اى. عمّار! شكر خدا را كه سخن حقّ را به نفع من بر زبان تو جارى كرد.³

 طبرى در تاریخ خود، و محمّد بن عبد ربّه اندلسى در «عقدالفرید» نقل میكنند: زید بن صوحان نامه‌اى به عایشه نوشت هنگامى كه عایشه او را به‌سوى خود دعوت نمود، و امر كرد مردم را از اطراف امیرالمؤمنین علیه السلّام بپراكند:

 امّا بعد، تو به چیزى مأمورى، و ما به چیز دیگر. تو مأمورى كه در خانه بنشینى، و ما مأموریم كه بجنگیم تا فتنه برافتد. ولى تو مأموریت خود را فراموش كردى، و نامه نوشتى كه ما را از مسؤلیت خود باز دارى.⁴

 ابن‌عبّاس پس از پایان جنگ جمل براى رساندن پیام امیرالمؤمنین علیه السّلام نزد عایشه رفت، تا به او بگوید: امیرالمؤمنین علیه السّلام امر كرده در خانه‌اى كه خدا معین كرده بنشیند و مستقر شود، عایشه به وى اجازه نداد داخل شود، سپس ابن‌عبّاس بى‌اجازه وارد شد. عایشه گفت: پسرعباس، باور نداشتیم بى‌اجازه به خانه ما درآیى، و بر مسند ما بنشینى. ابن‌عبّاس گفت: به خدا قسم این خانه تو نیست و خانه تو آن خانه‌اى است كه خدا امر كرده در آن استقرار یابى كه اطاعت نكردى. اینك امیرالمؤمنین علیه السّلام تو را فرمان میدهد كه به شهر خود كه از آنجا آمدى، باز گردى.⁵