رساله بدیعه

قیمومیت نداده، پس چگونه قیمومیت تمام خانه‌هاى ملّت یعنى مملكت را به وى سپرده، و او را اجازه داده كه قیم و كفیل دولت و مملكت اسلامى شود؟ آیا قیمومیت حكومت، كه برابر با قیمومیت عامّ است از قیمومیت یك خانه مهمّتر و بزرگتر نیست؟

 آیا میتوان پذیرفت، یا مسلمانى به چنین سخنى لب بگشاید كه خداوند به زن قیمومیت میلیونها انسان، و جامعه انسانى را واگذار نموده، ولى ولایت او را بر همسر خود نفى نموده، بلكه او را همطراز با مرد هم قرار نداده، بلكه زنان صالحه را مطیع شوهران خود در حضور آنان، و حافظ ناموس و مال شوهران در غیابشان قرار داده است، و میفرماید: فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ‌: «زنان صالحه مطیع شوهر و حافظ ناموس و اموال وى در غیبت آنهایند». و در جائى دیگر میفرماید: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى‌. «در خانه‌هاى خود بنشینید و همچون زنان جاهلیت اولى به گردش و خودنمائى نپردازید».

 و آیا میتوان میان خانه‌نشینى، و میان آشكار گشتن در صف مردان و فریاد برآوردن و سخنرانى نمودن، و تنازع و تخاصم و محاجّه و امثال اینها كه لازمه امور عامّه است مخصوصاً در امورى كه بحث و جدل در پى دارد مثل مجلس شورا، جمع نمود؟

 گفته نشود كه: خانه‌نشینى مخصوص زنان پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم بوده است.

 زیرا وقتى‌كه ملاك و حكمت خانه‌نشینى همه زنان، با زنان پیامبر یكى است، چرا آیه اختصاص به زنان پیامبر صلّى الله علیه و آله و سلّم داشته باشد؟

 آیا میتوان گفت: خانه‌نشینى مخصوص زنان پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم است، یعنى امر به عدم تبرّج و گردش و خودنمائى مختصّ به آنها است، ولى خودنمائى مانند خودنمائى جاهلیت، و همچنین دیگر فقرات آیه مثل صدا به نازكى برآوردن با كسى كه دچار بیمارى شهوت است، براى زنهاى دیگر جز زنان پیامبر صلّى الله علیه و آله و سلّم جائز و حلال میباشد؟

 علاوه بر این مگر زنان نبىّ اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم از دیگر زنان، در عقل و درایت كمتر بودند، كه حكم خانه ماندن مختصّ به آنها باشد؟ و دیگر از زنان، از زنان پیامبر صلّى الله علیه و آله و سلّم قوى‌تر