رساله بدیعه

 تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَداءِ. (آيه ٢٨٢ از سوره ٢ بقره)

 «دو شاهد از مردان را به شهادت بگیرید، پس اگر چنین نشد یك مرد و دو زن را، از آن كسانى‌كه به شهادت آنان رضایت دارید.»

 و امّا خوددارى آنان از عبادت در ایام عادت، از قرآن دلیلى ندارد، بلكه از اخبار استفاده میشود.

 بلى در خصوص نماز ممكن است از آیات استفاده كرد. آنجا كه بجاآوردن نماز را مشروط به طهارت میداند و میفرماید:

 وَ إِنْ كُنْتُمْ جُنُباً فَاطَّهَّرُوا. (آيه ٦ از سوره ٥ مائده)

 «اگر جنب هستید كسب طهارت كنید.» و در آیه دیگر نزدیكى بعد از ایام حیض را مشروط به طهارت زن میداند و میفرماید:

 وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ‌. (آيه ٢٢٢ از سوره ٢ بقره)

 «قبل از اینكه طاهر شوند نزدیكى مكنید، و پس از اینكه طاهر شدند اشكالى ندارد.»

 پس این آیه دلالت دارد، زنان در ایام حیض پاك نیستند و احتیاج به تطهیر دارند.

 و از آنجائى كه آیه اوّل دلالت بر لزوم تطهیر در نماز دارد، با ضمیمه این آیه استفاده میشود كه نماز در حال ناپاكى صحیح نیست. و ما میتوانیم این حكم را نتیجه شكل دوم از قیاس بدانیم به این‌صورت كه: ناپاكى به‌هیچ‌وجه با طهارت جمع نمیشوند. و در هر نمازى طهارت شرط است. پس نتیجه حاصل میشود كه: ناپاكى با نماز جمع نمى‌شود. زیرا شرائط انتاج شكل دوم موجود است. (دو مقدمه از نظر كیفیت باید مختلف بوده و كبرى‌ كلّى باشد).

 و از آن جمله كلام آن حضرت به مردم بصره است كه: «شما سربازان زن، و پیروان‌