رساله بدیعه

 استاد ما مرحوم آیة الله شاهرودى رحمة الله علیه بر این اعتراض جواب داده به اینكه: «شأن و منزلت امام بالاتر از این است كه صرفاً خبر از یك امر عادى و عرفى بدهد، بلكه اگر چنین مطلبى اتّفاق افتاد، مسلّماً منظور امام، بیان حكمى از احكام شرعى بوده، و امام در مقام انشاء میباشد. و نتیجه مطلب آن است كه: علماء، حكّامِ شرع بر مُلوكند، به‌نحوى كه حكم آنان بر ملوك، نافذ است. و چون شأن ملوك، قضاوت و حكومت، و اقامه حدود، و تنظیم زندگى مردم است، پس این امور شرعاً مشروط به حكم علماء است. و علماء بر كسانى كه مصادر این امورند، حاكم‌اند¹

 نگارنده: در جواب مرحوم شاهرودى از این اشكال نظر است. زیرا طبق مذاق شارع، هیچكس حقّ ندارد بر مردم حكومت كند، مگر آنكه از طرف شارع منصوب باشد. بنابراین فرق گذاردن بین علماء و ملوك، سپس حكم ملوك را بر مردم تثبیت كردن صحیح نیست، زیرا ملوك حقّ حاكمیت بر مردم را ندارند. پس بهتر است كه اشكال را بپذیریم، و معتقد كه خبر نظر به بیان علوّ مقام علماء دارد. زیرا سلاطین در كمال قدرت و سیطره خود در برابر مقام علمى و شأن و منزلت علماء خاضع و خاشع‌اند.

 ١٥ ـ روایتى است از پیغمبر اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم، كه در كتب شیعه و اهل تسنّن آمده است:

 «سلطان ولىّ كسى است كه ولیىّ ندارد».²

 ١٦ ـ روایت نبىّ اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم كه در جامع الاخبار نقل شده، آن حضرت فرمودند:

 «در روز قیامت به علماء امّتم افتخار میكنم. میگویم علماء امّت من مانند