
رساله بدیعه
تفسیر آیه: الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ
کتاب شریف «رسالۀ بدیعه» از مکتوبات حضرت علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه بوده که در این اثر به شرح و تفسير آيه «الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَي النِّسَاء» مبادرت ورزیده و در آن درسهائي استدلالي پیرامون بحث از «فلسفۀ حقوق زن و مرد»، «معنای تساوی حقوق زن و مرد»، «مسئله قضاوت و حکومت زن»، «حدود شرکت زنان در جهاد» مطرح شده و شواهدی از آیات و روایات و قرائن عقلائیه پیرامون «عدم جواز تصدّي مناصب حكومتی و قضاوت براي زن» و «عدم جواز ورود زنان به مجلس شوریٰ» بيان شده است. اين مجموعه شامل مطالب تفسيري، روائي، فقهي، علمي و اجتماعي بوده و در آنْ بهمناسبت از ولايت فقيه نيز بحث شده است. اين كتاب كه بهزبان عربي تأليف شده بود، نظر به اينكه موضوع آن در نوع خود بديع و مبيِّن اشكالات و توهّمات در باب جهاد و قضاوت و حكومت زن ميباشد ، توسّط چند تن از فضلاء براي استفاده عموم به فارسي ترجمه گرديد. اهمّ مباحث مندرج در این اثر: • اختلاف قوای ظاهری و باطنی زن و مرد • ادلۀ شرعی و فقهی پیرامون موقعیت زن در زمینه جهاد، قضاوت و حکومت • دلالت اجماع و سیرۀ مسلمین، بر عدم جواز مناصب حکومت و قضاوت برای زن • بحث از ولایت بهمناسبتِ بحث از حکومت و قضاوت برای زن • روایات داله بر عدم تصدی مناصب حکومت و قضاوت برای زن • ادلۀ ثبوت ولایت فقیه
رساله بدیعه
166«كسىكه خداوند سینهاش را براى قبول اسلام گشوده و او را داراى نور الهى نموده است».
و نیز میفرماید: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ. (آيه ٢٨، از سوره ٥٧: الحديد)
«اى افرادى كه به خدا ایمان آورده اید! از گناهان بپرهیزید و به فرستاده او ایمان آورید تا دو بهره از رحمت خویش به شما بخشاید، و نورى دهد كه با آن راه مستقیم را باز شناسید و در آن قدم بگذارید».
و میفرماید: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً. (آيه ٢٩، از سوره ٨: الانفال)
«اى مؤمنان اگر تقوى پیشه كنید، خداوند براى شما معیار حقّ و باطل قرار خواهد داد».
آرى! اینانند امینان پروردگار بر حلال و حرام او، نه هر كس كه چند صباحى درس بخواند، و صفحاتى چند به خاطر سپرد، بدون آنكه دركى یابد یا رعایتى نماید، سپس بى كسب معرفت بر كسى تدریس بنشیند، و براى مردم عوام فتوا صادر نماید و ایشان را با محفوظات و ساختههاى ذهن خود مخاطب سازد، و نمىفهمد چه میگوید و چه میكند. كه چنین شخصى گمراه است و گمراه كننده.
و چه سزاوار است كه از این گروه كه خود را به فقاهت معرفى نموده و بر منصب فتوا تكیه زدهاند، اعراض شود كه خداوند میفرماید:
فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا* ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدى. (آيه ٢٩ و ٣٠، از سوره ٥٣: النّجم)
«از كسانى كه از یاد ما رخ برتافته و جز زندگى دنیا نمىجویند، روى گردان كه همه علم آنان همین است. خداوند به آنان كه گمراه گشتهاند و به هدایت
