رساله بدیعه

این روایت را كه حدیث مفصّلى درباره ولایت و شئون آنست فرموده‌اند، تا آنجا كه میفرماید: «همانا امامت شأنش بزرگتر و ارزشش بلندتر و مكانش رفیعتر از آنست كه مردم به عقول خود به آن برسند، یا به آراى خود به آن دست یابند، یا اینكه به اختیار خود امامى را تعیین نمایند.»¹

 تمام آنچه در این مورد گفته شد قسمتى از دلائل بر ولایت امام علیه السّلام است كه در آن غایت اختصار رعایت شده است.

روایات دال بر ولایت فقیه‌

 مقدّمه سوّم‌

 روایاتى هست كه دلالت دارند بر اینكه ائمّه علیهم السّلام براى حكومت و قضاوت مردانى را بطور خاصّ، یا به‌نحو عامّ منصوب میكردند. و ما بعضى از آنها را در اینجا ذكر میكنیم.

 ١ـ روایت معروف عمر بن حنظله است، كه كلینى آنرا بطور مستند از محمّد بن یحیى، از محمّد بن حسین، از محمّد بن عیسى، از صفوان، از داود بن حصین، از عمر بن حنظله، از حضرت صادق علیه السّلام نقل میكند كه وى از آن حضرت پرسید: «اگر دو نفر از ما (شیعه) در وام یا میراث نزاعى دارند، آیا میتوانند محاكمه نزد سلطان یا قضات جور و ظلم ببرند؟».

 فرمود: هر کس محاکمه را به نزد طاغوت بَرَد، و بنفع او حكم نماید، همانا آن مال را به حرام گرفته، گرچه در این مورد حقّ با او باشد. زیرا آن مال را به حكم طاغوت گرفته، در حالى‌كه خداوند فرمان داده كه به طاغوت كافر گردند.

 عمر بن حنظله گوید: پرسیدم: چه باید كرد؟

 فرمود: تفحّص نمائید، و شخصى را كه از شما بوده (شیعى باشد) و اخبار ما را روایت میكند، و در حلال و حرام نظر مى‌افكند، و احكام ما را میداند، پیدا