رساله بدیعه

آنها پیروى مكن نسبت به آنچه از حقّ نزد تو آمده است.»

 و پس از فاصله‌اى كوتاه میفرماید:

 وَ أَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ احْذَرْهُمْ أَنْ يَفْتِنُوكَ عَنْ بَعْضِ ما أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ. (آیه ٤٩، از سوره ٥: المائده)

  «در بین مردم به آنچه خدا فرستاده حكم كن، و از هواهاى مردم پیروى منما و زنهار كه ترا نفریبند، و از بعضى از آنچه خدا فرستاده منصرفت نسازند.»

 استدلال به این نیز مانند آیات گذشته، بر مبناى ترتّب احكام الهى بر نزول كتاب به حقّ، استوار است.

 ٧ ـ فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً. (آیه ٦٥، از سوره ٤: النّساء)

  «به پروردگارت سوگند، كه این مردم به ایمان نخواهند رسید، مگر آن زمان كه در مشاجرات خود از تو حكم جویند، و سپس در قضاوت تو كمترین ناراحتى در خود احساس ننمایند و تسلیم محض و منقاد حكم الهى شوند».

 خداوند در این آیه پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم را مصدر حكم و قضاوت قرار داده، كه قضاوت در دعاوى و مشاجرات مسلمین بر آن دور میزند به‌نحوى كه هرگز از حكم وى احساس ناراحتى و ثقل در خود ننمایند.

 پس قضاوت پیغمبر حقّ خالص است، كه از نورانیت و روشن بینى خود حضرتش، كه متجلّى به انوار الهى، و متخلّق به اسماء و صفات حضرت حقّ است مایه میگیرد، كه از آن جمله علوم كلّیه الهیه است.

 ٨ ـ وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا مُبِيناً. (آیه ٣٦، از سوره ٣٣: الاحزاب)

  «هیچ فرد مسلمان حقّ ندارد از خود اظهار رأى و سلیقه نماید، وقتى‌كه خدا و پیامبرش به امرى حكم كنند، و هر كس به حكم خدا و رسول گردن ننهد