رساله بدیعه

بین مردم حكم نمائى، پس طرفدارى از خائنان مكن».

 و استدلال به این آیه نیز موقوف است بر انحصار لزوم تبعیت از حقّ و عدم واسطه بین حقّ و باطل، به دلیل آیه: فَما ذا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلالُ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ. (آیه ٣٢، از سوره ١٠: یونس)

  «آیا بعد از حقّ جز گمراهى طریق دیگرى نیز هست؟ پس به كجا میروید؟»

 بنابراین حكم بین مردم، آنطور كه خدا نشان میدهد و مى‌نمایاند، فقط همان حكم به حقّ است كه هرگز باطلى به آن آمیخته نباشد. و خداوند چنین حكمى را مترتّب بر فرستادن قرآن بر قلب پیامبر اسلام كرده است.

 پس در آیه، نزول كتاب بر قلب پیامبر اكرم ـ كه گیرنده وحى و در بردارنده اسرار الهى (لاهوتى، جبروتى، ملكوتى) است ـ علّت حكم بین مردم به آنچه خدا مى‌نمایاند شده است كه همان حقّ است.

 ٥ ـ كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ. (آیه ٢١٣، از سوره ٢: البقره)

  «مردم همگى تابع یك مرام (ساده و بدون اختلاف) بودند پس خداوند پیامبران را براى بشارت و انذار فرستاد و كتاب را به حقّ با ایشان نازل نمود، تا (آن كتاب) بین مردم در آنچه اختلاف نموده‌اند حكم كند.

 استدلال به این آیه مانند آیه قبلى است.

 ٦ ـ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتابِ وَ مُهَيْمِناً عَلَيْهِ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ عَمَّا جاءَكَ مِنَ الْحَقِّ. (آیه ٤٨، از سوره ٥: المآئده)

  «ما قرآن را به حقّ بر تو فرستادیم، كه كتب الهى را تصدیق نموده، بر آنها تسلّط و سیطره دارد. پس میان مردم به آنچه خدا فرستاده حكم نما، و از هواهاى‌