رساله بدیعه

 نتیجه آن است كه: هر كس هدایت وى به دست دیگرى است، و بنفسه نمى‌باشد، نمى‌تواند هادى به حقّ باشد، و هادى بسوى حقّ كسى است كه هدایت او ذاتى و الهى باشد. این شخص كسى است كه علم او حضورى و فعلى بوده، و خداوند او را از خطا و لغزش مصون داشته است.¹

 پس این آیه نظیر آیه شریفه: وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ‌. (آیه ٧٣، از سوره ٢١: الانبیاء)

  «ما این افراد را امامان و پیشوایانى قرار دادیم كه به فرمان ما هدایت میكنند. و امور خیر و به‌پادارى نماز و پرداختن زكات را به ایشان وحى نمودیم و اینان از عبادت كنندگان براى ما بودند.»

 و نیز آیه شریفه: وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ‌. (آیه ٢٤، از سوره ٣٢: السجّده)

  «و ما از ایشان (بنى اسرائیل) پیشوایانى برگزیدیم تا مردم را به فرمان ما هدایت نمایند، به آن هنگام كه صبر پیشه كردند و به آیات ما یقین داشتند» میباشد.

 از مطالب گذشته روشن میگردد كه: آیه دلالت بر لزوم عصمت در امام دارد، كه به امور مردم قیام مى‌نماید. و استدلال به این آیه بر ولایت فقیه ـ چنانچه از بعضى در خطبه نماز جمعه شنیده شده ـ تمام نیست.

 و ما بحمد الله كتابى نفیس و پر مطلب در معرفت امام به نام «امام شناسى» نوشته‌ایم، و در آن از این دو آیه و دیگر آیاتى كه بر عصمت امام دلالت دارند بحث كافى و تمام نموده‌ایم.