رساله بدیعه

 و میفرماید: وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ. (آیه ١٥٤، از سوره ٢: البقره)

  «آنان را كه در راه خدا كشته شوند مرده مخوانید، كه زنده‌اند، ولى شما ادراك نمى‌كنید.»¹

 مخفى نماند كه تمام این اقسام جهاد، تحت یكى از دو عنوان قرار دارند:

 اوّل: آنكه جهاد ابتداءً و بالذّات از طرف مسلمین آغاز گردد. خواه براى دعوت به اسلام باشد، یا اغراض دیگر مذكور و یا بر طاغى و یا یاغیان كه بر امام شوریده‌اند و خروج كرده‌اند، یا كسانى كه محارب با خدا و رسول میباشند، و كسانیكه سعى میكنند نظم جامعه را مختّل سازند اگرچه بظاهر مسلمان باشند.

 و این نوع از جهاد باید با اجازه پیغمبر صّلى الله علیه و آله و سلّم یا امام علیه السّلام باشد. و هم باید امر به تجهیز ارتش و بسیج نماید. و فقط مردان باید به این قسم از جهاد مبادرت ورزند نه زنان؛ و وجوب بر مردان هم كفائى است.

 و گویا استعمال لفظ جِهاد در این موارد باعث انصراف آن لفظ در این موارد شده است.

 این نوع از جهاد، شامل قسم اوّل و چهارم، و پنجم، و ششم، و هفتم، و هشتم، و دهم میشود.

 دلیل بر اینكه این قسم از جهاد اختصاص به مردان دارد علاوه بر ظاهر آیات شریفه:

 قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ. (آیه ٢٩، از سوره ٩: التوبه)

  «با افرادى كه ایمان به پروردگار و روز جزا ندارند به قتال برخیزید (خطاب‌