رساله بدیعه
تفسیر آیه: الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ
کتاب شریف «رسالۀ بدیعه» از مکتوبات حضرت علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌اللَه‌سرّه بوده که در این اثر به شرح و تفسير آيه «الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَي النِّسَاء» مبادرت ورزیده و در آن درسهائي استدلالي پیرامون بحث از «فلسفۀ حقوق زن و مرد»، «معنای تساوی حقوق زن و مرد»، «مسئله قضاوت و حکومت زن»، «حدود شرکت زنان در جهاد» مطرح شده و شواهدی از آیات و روایات و قرائن عقلائیه پیرامون «عدم جواز تصدّي مناصب حكومتی و قضاوت براي زن» و «عدم جواز ورود زنان به مجلس شوریٰ» بيان شده است. اين مجموعه شامل مطالب تفسيري، روائي، فقهي، علمي و اجتماعي بوده و در آن‌ْ به‌مناسبت از ولايت فقيه نيز بحث شده است. اين كتاب كه به‌زبان عربي تأليف شده بود، نظر به اينكه موضوع آن در نوع خود بديع و مبيِّن اشكالات و توهّمات در باب جهاد و قضاوت و حكومت زن مي‌باشد ، توسّط چند تن از فضلاء براي استفاده عموم به فارسي ترجمه گرديد. اهمّ مباحث مندرج در این اثر: • اختلاف قوای ظاهری و باطنی زن و مرد • ادلۀ شرعی و فقهی پیرامون موقعیت زن در زمینه جهاد، قضاوت و حکومت • دلالت اجماع و سیرۀ مسلمین، بر عدم جواز مناصب حکومت و قضاوت برای زن • بحث از ولایت به‌مناسبتِ بحث از حکومت و قضاوت برای زن • روایات داله بر عدم تصدی مناصب حکومت و قضاوت برای زن • ادلۀ ثبوت ولایت فقیه
رساله بدیعه
108«با كسانى كه از اهل كتاب (یهود و نصارى) به خدا و قیامت ایمان ندارند و حرام‌هاى خدا و رسول را حرام نمیدانند، و بدینِ حقّ گردن نمى‌نهند، قتال كنید تا با دست‌هاى خود به‌حال خوارى و فروتنى جزیه بپردازند.»
و خداوند امر فرموده با كفّارى كه با مؤمنان همجوارند جهاد كنند، تا در راه توحید سرسختى بیابند و اسلام توسعه پیدا كرده در سراسر گیتى منتشر گردد، و حكومتش جهانگیر شود و همه دل‌ها و جهان‌ها را فرا گیرد. چنانكه خداوند میفرماید:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَ لْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ. (آیه ١٢٣، از سوره ٩: التوبه)
«اى مؤمنان با كفّارى كه همسایه شما هستند جهاد كنید، و باید در شما سرسختى و استوارى بیابند، و بدانید خداوند با متّقیان است.
قسم دوّم: جهاد با كفّار محارب براى دفاع از كیان اسلام (موجودیت اسلام). كه بر همه مسلمانان واجب است براى حفظ خود و اموال و نوامیس خود جهاد كنند. چنانكه در غزوه بدر1 و احُدْ و احزاب، پبغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم دفاع فرمود.
- جنگ بَدْر را نمى‌توان از قسم اول بشمار آورد، كه براى دعوت كفّار به اسلام است. بلى ابتداى آن از طرف مسلمین بود، چون شنیده بودند قافله قریش كه از شام بر میگشت، نزدیك مدینه است، و قصد داشتند به قافله شبیخون زده، اموال او را به غنیمت بگیرند. در آن قافله حدود ٣٠ نفر یا ٤٠ نفر وجود داشتند كه میان آنها ابو سفیان، مخرمة بن نوفل و عمروعاص بودند. چون أبو سفیان این خبر را شنید، قاصدى به مكّه فرستاد و قضایا را براى آنها تشریح كرد. آنها هم به سرعت خود را آماده كرده براى نجات قافله به طرف مدینه حركت كردند.
هنگامیكه پیغمبر و اصحاب به بدر رسیدند، قافله را نیافتند، و به حضرت خبر دادند قریش براى نجات قافله از مكّه حركت كرده و در آن سرزمین فرود آمده‌اند. ولى چون ابو سفیان دید كه دیگر مسلمین قادر بر تصرّف اموال نیستند، به قریش پیغام داد كه خطر رفع شده و به مكّه بازگردند.
در این موقع عتبه گفت: اى جماعت قریش، محمّد صلّى الله علیه و آله و سلّم را به حال خود واگذارید، اگر از طرف عرب مورد سوء قصد واقع شد، كه به آرزوى خود رسیده‌اید، و إلّا اموالتان محفوظ است و لزومى براى جنگ، دیگر نیست. ولى آنها امتناع كرده و مهیاى جنگ شدند و به ناچار پیامبر هم آماده شد. و این قضیه در صبح روز جمعه هفدهم ماه مبارك رمضان اتفاق افتاد. و ما این مطالب را از سیره ابن هشام ص ٤٤٠ إلى ٤٥٦ ج ٢ بطور خلاصه نقل كردیم. (مؤلّف)
- جنگ بَدْر را نمى‌توان از قسم اول بشمار آورد، كه براى دعوت كفّار به اسلام است. بلى ابتداى آن از طرف مسلمین بود، چون شنیده بودند قافله قریش كه از شام بر میگشت، نزدیك مدینه است، و قصد داشتند به قافله شبیخون زده، اموال او را به غنیمت بگیرند. در آن قافله حدود ٣٠ نفر یا ٤٠ نفر وجود داشتند كه میان آنها ابو سفیان، مخرمة بن نوفل و عمروعاص بودند. چون أبو سفیان این خبر را شنید، قاصدى به مكّه فرستاد و قضایا را براى آنها تشریح كرد. آنها هم به سرعت خود را آماده كرده براى نجات قافله به طرف مدینه حركت كردند.