کتاب «رساله نوین» اثر نفیس حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه است. در این کتاب درباره بناء اسلام بر سال و ماه قمری و تفسیر آيه «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُور عِندَ اللَهِ اثْنَاعَشَرَ شَهْرًا»؛ بحثی تفسیری، روایی، فقهی و تاریخی داشته و به اثبات می‌رسانند که تقويم قمرى از ضروريّات اسلام است، و تبديل ماه‌هاى قمرى به شمسى مشروعیت نداشته و ضميمه نمودن تاريخ شمسى با قمرى، کار صحیحی نیست. يكى از اركان مهمّ وحدت اسلامى، اتحاد در تاريخ است به طوری که موجب اتّحاد در فرهنگ رسول اللهى؛ و اختلاف در تاريخ، موجب تفرقه و تشتّت است. اهم مطالب مندرج در کتاب: • آيات صریح در لزوم تاريخ قمرى • مطابقت عبادات با ماه‌های قمری، و اجتماعیات با ماه‌های شمسی؛ همان تفکیک دین از سیاست است. • بررسی توطئه دشمنان اسلام در مورد ایجاد تفرقه و غلبه بر مسلمین با تغییر تاریخ • تغییر تاریخ قمری به شمسی، موجب نسخ اسلام و برقراریِ متد غرب و غرب‌گرائی است • نام شش ماه از ماه‌هاى باستانى، نام شش فرشته در آئين زردشت است • مبناي ساعت در اسلام بر غروب آفتاب • مرحله نهایی توطئه استعمار، تبدیل سال‌های هجری به شاهنشاهی • تطابق ماه‌های قمری با فطرت؛ و ذکر فوائد سال قمرى، و ضررهای سال شمسى • عدم ترغیب اسلام به عیدنوروز و بدعت شمردن آن
رساله نوين
22عمرو بن خارجة گوید: عتاب بن أَسید براى حاجتى در روز عرفه مرا به سوى رسول خدا صلّى الله علیه و آله و سلم فرستاد، آن حضرت در عرفات وقوف داشت، من حاجتش را معروض داشتم؛ و سپس در زیر ناقه آن حضرت ایستادم و بطورى نزدیك بودم كه آب دهان ناقه بر سر من مى‌ریخت؛ و شنیدم كه مى‌گفت:
أیهَا النَّاسُ! إنَ الَلهَ أدَّى إلَى كُلِّ ذِى حَقِّ حَقَّهُ؛ وَ إنَّهُ لا یجُوُز وَصِیةٌ لِوَارِثٍ؛ وَ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ؛ وَ لِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ؛ وَ مَنِ ادَّعَى إلَى غَیرِ أبِیهِ؛ أوْ تَوَلَّى غَیرَ مَوَالِیهِ فَعَلَیهِ لَعْنَةُ اللَهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ الْنَّاسِ أجْمَعِینَ لا یقْبَلُ اللهُ لَهُ صَرْفاً وَ لَا عَدْلاً.1
«اى مردم! خداوند حق هر ذى حقى را به او رسانیده است؛ جایز نیست كسى براى وارث خود وصیت كند (بطورى كه حقّ ورثه دیگر ضایع شود)2 بچه‌اى را كه زنى مى‌زاید، تابع نكاح صحیح است؛ و به صاحب
- «البداية و النهاية» ج ٥، ص ١٧١، از محمّد بن اسحاق و ترمذى و نَسائى و ابن ماجة روايت کرده است، و «سيره حلبيّه» ج ٣، ص ٣٠٠ و «طبقات ابن سعد» ج ٢، ص ١٨٣.
- شاهد بر اين معنى، عبارتى که در «طبقات ابن سعد» ج ٢، ص ١٨٣ آورده است که رسول خدا صلّى عليه و آله و سلّم در اين خطبه فرمود: إنَّ الله فَسَّمَ لکلِّ إنسانٍ نَصِيبَه من الميراث؛ فلا يَجوزُ لوارثٍ وَصيَّةٌ. خداوند براى هر شخص نصيب و سهم او را از ميراث معيّن و مشخّص نموده است؛ بنابراين جايز نيست کسى براى وارث خود وصيّتى کند؛ که موجب از بين رفتن حق ساير ورّاث گردد. و امّا وصيّتى که موجب تضييع حق آنان نشود وصيّت از مقدار ثلث خود که در آن مجاز است اشکال ندارد.