کتاب «رساله نوین» اثر نفیس حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه است. در این کتاب درباره بناء اسلام بر سال و ماه قمری و تفسیر آيه «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُور عِندَ اللَهِ اثْنَاعَشَرَ شَهْرًا»؛ بحثی تفسیری، روایی، فقهی و تاریخی داشته و به اثبات می‌رسانند که تقويم قمرى از ضروريّات اسلام است، و تبديل ماههاى قمرى به شمسى مشروعیت نداشته و ضميمه نمودن تاريخ شمسى با قمرى، کار صحیحی نیست. يكى از اركان مهمّ وحدت اسلامى، اتحاد در تاريخ است به طوری که موجب اتّحاد در فرهنگ رسول اللهى؛ و اختلاف در تاريخ، موجب تفرقه و تشتّت است. اهم مطالب مندرج در کتاب: • آيات صریح در لزوم تاريخ قمرى • مطابقت عبادات با ماه‌های قمری، و اجتماعیات با ماه‌های شمسی؛ همان تفکیک دین از سیاست است. • بررسی توطئه دشمنان اسلام در مورد ایجاد تفرقه و غلبه بر مسلمین با تغییر تاریخ • تغییر تاریخ قمری به شمسی، موجب نسخ اسلام و برقراریِ متد غرب و غرب‌گرائی است • نام شش ماه از ماههاى باستانى، نام شش فرشته در آئين زردشت است • مبناي ساعت در اسلام بر غروب آفتاب • مرحله نهایی توطئه استعمار، تبدیل سال‌های هجری به شاهنشاهی • تطابق ماه‌های قمری با فطرت؛ و ذکر فوائد سال قمرى، و ضررهای سال شمسى • عدم ترغیب اسلام به عیدنوروز و بدعت شمردن آن
رساله نوين
111...1
بعضى از علماء نیز دیده شده است در إعلانات خود ماههاى باستانى را به كار برده؛ و در امضاى تاریخ شمسى و
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] خروج قمر از تحت الشّعاع و رؤيت آن بعد از غروب آفتاب است؛ اوّل هر ماه قمرى از اوّل شب آن شروع مى‌شود؛ و شب هر روز مقدّم بر روز آن است. و بنابراين ساعت ١٢ اوّل غروب و ابتداى دخول شب است؛ و هر ساعتى که بگذرد يک ساعت از شب گذشته است فلهذا در شرع مقدّس وارد است که در ساعت اوّل و يا دوّم و يا سوّم و يا چهارم از شب گذشته، انسان چه تکاليفى را انجام دهد، و اين در صورتى است که مبدأ حساب ساعت را که اوّل شب است ساعت ١٢ يعنى سر دسته قرار دهيم.
در اينصورت اوّلًا روشن است که چند ساعت از شب ما گذشته است؛ ساعت ٦ يعنى ٦ ساعت از شب گذشته است؛ و ثانياً در سپيدى روز مى‌دانيم که ما چند ساعت روز داريم؛ زيرا ساعت ١٢ يعنى غروب آفتاب و ابتداى شب؛ پس ساعت ٥ در روز مى‌دانيم که ما ٧ ساعت روز داريم؛ و ساعت ٩ مى‌رساند که ما ٣ ساعت روز داريم، و عليهذا ساعت غروب کوک براى تعيين مقدار شب و تعيين مقدار روز بسيار ساده و مفيد است؛ و مسلمان که مى‌خواهد از شب خود استفاده کند و از روز بهره‌مند شود مى‌داند چقدر از شب گذشته است و چقدر به روز باقيمانده است.
و امّا ساعتهاى زَوالى (ظهر کوک) شب و روز را نشان نمى‌دهند؛ آنها فقط نصف شب و نصف النّهار را نشان مى‌دهند؛ در صورتيکه مبدأ کار ما از اوّل غروب است، مبدأ نصف شب به چه درد ما مى‌خورد؟ و علاوه ساعت ١ يعنى يک صبح؛ در حالى که از اوّل شب ما چند ساعت بيشتر گذشته است و ساعت ١ ساعت يک نخواهد بود؛ براى مسلمان صبح عبارت است از اوّل فجر صادق و يا از اوّل آفتاب و از آن به بعد روز او شروع مى‌شود؛ نه از ساعت نصف شب. مبدأ نصف شب براى کسانى است که بين شب و روز و ابتداى هر کدام و انتهاى هر کدام فرقى نمى‌گذارند؛ و فقط اجمالًا ٢٤ ساعت خود را به ٢ تا دوازده ساعت با بمدأ نصف النّهار و نصف اللّيل تقسيم کرده‌اند؛ مانند اقوام غير مسلمان و در اينصورت از ساعت ١٢ شب به بعد متعلّق به فرداى آن روز بوده و نصف از شب بعد از آن روز تا ساعت ١٢ نيز متعلّق به همان روز است. يعنى هر روز تمام، دو نيمه شب در جلو و عقب دارد. فلهذا مى‌گويند: شب سه شنبه و سه شنبه شب. يعنى شب پيش و شب بعد؛ ولى بر اساس ماههاى قمرى که حتماً هر روز يک شب تمام دارد؛ و آن شب پيوسته قبل از آن روز مى‌باشد؛ اشتباهى هم رخ نمى‌دهد؛ شب سه شنبه يعنى شب پيش از روز سه شنبه، و شب چهاردهم رمضان يعنى شب بعد از روز سيزدهم رمضان و هکذا تمام احکام و تکاليفى که براى شب‌ها مقرّر شده است براى شبهاى قبل از روز بوده و ابتداى آن دستورات از اوّل شب است؛ يعنى ساعت ١٢ سر دسته غروب کوک.
ولى چون ساعتهاى ظهر کوک در کشورهاى غربى مرسوم بود، کم کم حکومت‌هاى مسلمانان بر اساس ساعت گرنويچ که زَوالى است، ساعتهاى خود را ميزان کردند؛ و ملّت‌ها نيز رفته رفته از حکومتها پيروى نمودند؛ و براى استماع راديو و غيره که به ساعات زَوالى بود؛ و براى فرستادن أطفال خود به مدرسه؛ و براى رفتن به ادارات؛ ساعتهاى منازل خود را نيز ظهر کوک نمودند. در صورتى که براى آنان از ساعت غروب کوک منافع بيشترى حاصل بود.
ساعت ظهر کوک را ساعت فرنگى کوک؛ و يا ساعت انگليسى؛ و ساعت غروب کوک را ساعت شرعى مى‌ناميدند.
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] خروج قمر از تحت الشّعاع و رؤيت آن بعد از غروب آفتاب است؛ اوّل هر ماه قمرى از اوّل شب آن شروع مى‌شود؛ و شب هر روز مقدّم بر روز آن است. و بنابراين ساعت ١٢ اوّل غروب و ابتداى دخول شب است؛ و هر ساعتى که بگذرد يک ساعت از شب گذشته است فلهذا در شرع مقدّس وارد است که در ساعت اوّل و يا دوّم و يا سوّم و يا چهارم از شب گذشته، انسان چه تکاليفى را انجام دهد، و اين در صورتى است که مبدأ حساب ساعت را که اوّل شب است ساعت ١٢ يعنى سر دسته قرار دهيم.