کتاب «رساله نوین» اثر نفیس حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی قدّسسرّه است. در این کتاب درباره بناء اسلام بر سال و ماه قمری و تفسیر آيه «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُور عِندَ اللَهِ اثْنَاعَشَرَ شَهْرًا»؛ بحثی تفسیری، روایی، فقهی و تاریخی داشته و به اثبات میرسانند که تقويم قمرى از ضروريّات اسلام است، و تبديل ماههاى قمرى به شمسى مشروعیت نداشته و ضميمه نمودن تاريخ شمسى با قمرى، کار صحیحی نیست. يكى از اركان مهمّ وحدت اسلامى، اتحاد در تاريخ است به طوری که موجب اتّحاد در فرهنگ رسول اللهى؛ و اختلاف در تاريخ، موجب تفرقه و تشتّت است. اهم مطالب مندرج در کتاب: • آيات صریح در لزوم تاريخ قمرى • مطابقت عبادات با ماههای قمری، و اجتماعیات با ماههای شمسی؛ همان تفکیک دین از سیاست است. • بررسی توطئه دشمنان اسلام در مورد ایجاد تفرقه و غلبه بر مسلمین با تغییر تاریخ • تغییر تاریخ قمری به شمسی، موجب نسخ اسلام و برقراریِ متد غرب و غربگرائی است • نام شش ماه از ماههاى باستانى، نام شش فرشته در آئين زردشت است • مبناي ساعت در اسلام بر غروب آفتاب • مرحله نهایی توطئه استعمار، تبدیل سالهای هجری به شاهنشاهی • تطابق ماههای قمری با فطرت؛ و ذکر فوائد سال قمرى، و ضررهای سال شمسى • عدم ترغیب اسلام به عیدنوروز و بدعت شمردن آن
رساله نوين
108تغییر تاریخ به عنوان إحیاء سنّت ملّى، در حقیقت إحیاء سنّت زردشت؛ و إماته احكام شرعى و اساسى محمّدى در كشور اسلام است. زیرا همانطور كه ما اینجا بیان كردیم و در تعلیقه نامى از فرشتگان آئین زردشت بردیم، شاید او نمىدانست؛ و از اصل و ریشه این تغییر خبر نداشت. زیرا پیشنهاد كنندگان، مقصد خود را مخفى كرده؛ و فقط به عنوان تغییر الفاظ عربى به الفاظ باستانى وارد مسئله شدند، و گفتند:
فقط مسأله تغییر ألفاظ است و بسیار مسأله سهل و آسان است.
در روز ٢٧ حوت ١٣٠٣ مطابق ٢١ شعبان ١٣٤٢ كه سه روز به نوروز مانده بود، با این عجله و شتاب، در یك جلسه رأى گرفتند1؛ و تاریخ را عوض كردند2؛ و پس از
- به طورى که تعديل اين تاريخ را معيّن نکردند و به همين قدر اکتفا کردند که در سالهاى کبائس اسفند ٣٠ روز گرفته شود؛ امّا کدام سال کبيسه است معيّن نشده است؛ و به همين علّت بود که در سال ١٣٠٨ نزديک بود که اشتباه شود، چه مطابق معمول واضح بود که سال چهارم بعد از سه سال ٣٠٥- ٣٠٦- ٣٠٧ مىبايست کبيسه محسوب شود؛ و حال آنکه در واقع و حقيقت امر مىبايستى ساده باشد؛ چون سال ١٣٠٩ سال آخر از دور ٣٣ سالى بوده است؛ و آن را مىبايست کبيسه قرار داد؛ و به همين سبب يک تقويم اشتباه ضبط کرده؛ و اسفند ١٣٠٨ را ٣٠ روز دانسته است؛ و اين عمل ايجاب مىکند که روز دوّم حمل مطابق با اوّل فروردين شود. و اين اشتباه ناشى از نقص قانونى است که از مجلس گذشته است (گاهنامه ١٣٠٩، سيّد جلال الدّين طهرانى، ص ٧٨)
- مطالبى که از مجلسى شوراى ملّى درباره تغيير تاريخ نقل شده است؛ همگى از روزنامه رسمى کشور شاهنشاهى از صفحات ١٠١٠ تا ١٠١٤، و از صفحات ١٠٥٦ تا ١٠٦٠، راجع به جلسه يکصد و چهل و سوّم، صورت مشروح مجلس صبح سه شنبه، ٢٧ حوت ١٣٠٣ مطابق ٢١ شعبان ١٣٤٢ مىباشد.

