کتاب «رساله نوین» اثر نفیس حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه است. در این کتاب درباره بناء اسلام بر سال و ماه قمری و تفسیر آيه «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُور عِندَ اللَهِ اثْنَاعَشَرَ شَهْرًا»؛ بحثی تفسیری، روایی، فقهی و تاریخی داشته و به اثبات می‌رسانند که تقويم قمرى از ضروريّات اسلام است، و تبديل ماههاى قمرى به شمسى مشروعیت نداشته و ضميمه نمودن تاريخ شمسى با قمرى، کار صحیحی نیست. يكى از اركان مهمّ وحدت اسلامى، اتحاد در تاريخ است به طوری که موجب اتّحاد در فرهنگ رسول اللهى؛ و اختلاف در تاريخ، موجب تفرقه و تشتّت است. اهم مطالب مندرج در کتاب: • آيات صریح در لزوم تاريخ قمرى • مطابقت عبادات با ماه‌های قمری، و اجتماعیات با ماه‌های شمسی؛ همان تفکیک دین از سیاست است. • بررسی توطئه دشمنان اسلام در مورد ایجاد تفرقه و غلبه بر مسلمین با تغییر تاریخ • تغییر تاریخ قمری به شمسی، موجب نسخ اسلام و برقراریِ متد غرب و غرب‌گرائی است • نام شش ماه از ماههاى باستانى، نام شش فرشته در آئين زردشت است • مبناي ساعت در اسلام بر غروب آفتاب • مرحله نهایی توطئه استعمار، تبدیل سال‌های هجری به شاهنشاهی • تطابق ماه‌های قمری با فطرت؛ و ذکر فوائد سال قمرى، و ضررهای سال شمسى • عدم ترغیب اسلام به عیدنوروز و بدعت شمردن آن
رساله نوين
105فروردین و اردیبهشت و غیرها بهتر است؛ و حتّى در لفظ مرداد گفتند حتماً باید أمرداد باشد، با همزه مفتوحه، چون در لغت باستانى با همزه است1.
- در «لغت نامه دهخدا» در مادّه أمرداد گويد: در أوستا أمرتات است، جزء اخير آن که تات باشد پسوند است که جداگانه مورد استعمال ندارد، همين جزء در خرداد نيز ديده مى‌شود.
پاره ديگر اين واژه از دو جزء ساخته شد؛ نخست از «آ» که از أدوات نفى است يعنى نه. از براى اين جزء در فارسى «نا» يا «بى» آورده مى‌شود. جزء دوّم مِرْت يا مَرْت است يعنى مردنى و درگذشتنى و نيست شدنى و نابود گرديدنى. بنابراين أمرداد يعنى بى مرگ و آسيب نديدنى يا جاودانى، و بايد أمرداد با أدات نفى «ا [آ]» باشد نه مرداد که معنى بر خلاف آن را مى‌دهد.
أمرداد در دين زردشتى أمشاسپندى است که نماينده بى مرگى و جاودانى يا مظهر ذات زوال ناپذير أهورامزدا است. در جهان خاکى نگهبانى گياهها و رستنى‌ها به او سپرده شده است (از فرهنگ ايران باستان نگارش ابراهيم پور داود ص ٥٩) و رجوع به مزديستا و تأثير آن در ادبيات فارسى تأليف آقاى دکتر معين و أمشاسپندان شود
و محصّل آنچه که در اينجا از «لغت نامه دهخدا» آورديم در تعليقه ماده مرداد از همين لغت نامه آورده است؛ و نيز گويد: أمرداد که پنجمين ماه سال و هفتمين روز ماه بدو سپرده شده؛ از أمشاسپندان و مظهر جاودانى أهورامزدا و در جهان مينوى بخشايش ايزدى، جزاى کارهاى نيکوکاران است؛ و در جهان خاکى نگهبانى گياه با أمرداد است.
استرابون مورّخ يونانى معبد أمرداد را در آسياى صغير ديده است؛ أمرداد روز از ماه أمرداد جشن أمردادگان بر پا مى‌شده ...
زرتشتيان ايران هم آن را أمرداد خواند (از حاشيه دکتر معين بر برهان قاطع؛ ذيل مرداد) و نيز در اين تعليقه آورده است که: تات که پسوند است، دالّ بر اسم مجرّد مؤنّث است.
و نيز در همين لغت نامه درباره مادّه أمشاسپند گويد که: به معناى فرشته و مَلک است؛ و در أوستا «أمِشَه و سِپنه [سپنته- ظ]» آمده: مرکب از دو جزء: جزء اوّل (أمشه) نيز مرکب است از (آ) علامت نفى؛ و (مشه) از ريشه مَرْ به معنى مردن؛ جزء دوّم (سپنته) يعنى مقدّس، مجموعاً به معنى «جاودان مقدّس» است. شماره أمشاسپندان يا مهين فرشتگان هفت است که نام شش تاى آنان در ضمن ماههاى دوازده گانه کنونى مندرج است. هومن- بهمن؛ اشه و هيشته- أرديبهشت؛ خشتره و اثيريه- شهريور. سپنته ارمئيتى- سپندارمد؛ هُور و تات- خرداد؛ أمرتات- أمرداد؛ در رأس اين شش؛ سپنتامينو (خِرَد مقدّس) قرار داشته است؛ بعدها به جاى او أهورامزدا را گذاشتند؛ در گاتهاى که قديمى‌ترين قسمت أوِستا است، نام أمشاسپندان به کرّات ذکر شده است.
- در «لغت نامه دهخدا» در مادّه أمرداد گويد: در أوستا أمرتات است، جزء اخير آن که تات باشد پسوند است که جداگانه مورد استعمال ندارد، همين جزء در خرداد نيز ديده مى‌شود.