رساله نکاحیه

كردن بنده مؤمن در راه خدا) مشروط است به حیات مقتول. و چون در فرض ما، در این جنین روح دمیده نشده است لذا كفّاره ندارد.

 و اگر در جنین روح دمیده شده باشد، دیه آن دیه یك انسان كامل است، اگر پسر باشد هزار دینار شرعى كه هزار مثقال شرعى از طلاى سكّه دار است؛ و اگر دختر باشد پانصد دینار شرعى است كه باید سِقط كننده این جنین در صورت عمد، به وارث دیگر (كه یا پدر است در صورت قتل مادر، و یا مادر است در صورت قتل پدر، و یا هر دو هستند در صورت ورود جنایت از غیر آن دو) بپردازد. و در این فرض پدر و مادر دیه فرزند مقتول خود را بین خود به نسبت ٣/ ٢ و ٣/ ١ تقسیم مى‌كنند.

مقدار دیه جنین در صورت عدم تشخیص ذكوریت و اناثیت‌

 و اگر پسر و دختر بودن جنین مشخّص نگردد، مثل آنكه جنین در شكم مادر مرده است و خود مادر هم مرده است، در اینصورت باید از شخص جانى یعنى كشنده جنین، نصف مجموع دیه پسر و دیه دختر را گرفت؛ و آن‌ هفتصد و پنجاه دینار است. ٧٥٠: ٥٠٠+ ١٠٠٠ تقسیم بر ٢ دینار

 و این فرض بسیار اتّفاق مى‌افتد، مثل آنكه جانى جنایت را بر مادر و جنین او هر دو وارد كند، و یا بر جنین وارد كند و مادر با مرگ طبیعى بمیرد. در هر دو صورت دیه جنین چون معلوم نیست مذكّر است یا مؤنّث، باید هفتصد و پنجاه دینار پرداخته شود.

 و این در صورتى است كه معلوم شود موت جنین پس از حیاتش در رحم مادر واقع شده است، خواه جنین قبل از مادر بمیرد و یا بعد از آن. زیرا موت او پیش از مادر و یا بعد از آن تأثیرى در مقدار دیه ندارد. اشتباه حال او از ذكوریت و إناثیت در صورتى مؤثّر است كه موت جنین بعد از حیات خودش باشد؛ كه در صورت عدم خروج او از شكم مادر، و با فرض دمیده شدن روح در او، و سپس ورود جنایت، باید دیه او را نصف مجموع دیه دختر و پسر قرار داد.