رساله نکاحیه

كهولت، یك خانم دكتر مُسنّ را به نكاح خویش در مى‌آورند (كه دیگر طبعاً یائسه و نازا شده و قدرت بچّه زائیدن را ندارد) و فقط به یكى دو سه تا طفل اكتفا كرده‌اند، حیف نیست این سرمایه‌هاى علمى متخصّصین زیر خاك مدفون گردد! باید این درآمدهاى سرشار را كه متحیرند كجا مصرف كنند، همه را صرف تعلیم و تربیت پزشكانى از اولاد خودشان و در رشته خودشان بنمایند؛ نه آنكه آنان را آزاد بگذارند تا در رشته‌هائى كه با علوم و رشته خصوص پدرشان مباینت دارد متفرّق شوند، بچّه دكتر باید دكتر بشود؛ بچّه مهندس، مهندس؛ بچّه معمار معمار.

 چرا؟! براى آنكه این فرزند در زیر چتر علوم پدر خود چیزهائى را به رایگان مى‌آموزد كه از اجانب محالست بتوان آموخت. فوت كوزه‌گرى را كوزه‌گر به نور چشم خودش یاد مى‌دهد نه به همه اجانب. به هر حال سزاوار بود كه براى نداشتن فرصت كافى، اینگونه دانشمندان با ازدیاد طبقه فرزندان بدیشان كمك برسانند. خانه‌ها مملوّ از فرزندان متدین و متخصّص گردد؛ همه عالم و كار آزموده؛ آنوقت نه تنها علم پزشكى بلكه سائر رشته‌ها و علوم، همگى رونقى به سزا میگرفت.

 امّا آنگونه عمل سر از همان شعار عصر و دوره شاه در مى‌آورد كه مى‌گفتند: فرزند فقط ٢ تا: یكى دكتر، یكى مهندس!

 اگر منظور اتلاف نفوس نبود، باید بین این دو طبقه توانگر و ناتوان قاعده و قانونى بود تا با از میان رفتن فرزندان طبقه مستضعفان، كثرت فرزندان طبقه قدرتمندان جایشان را پر كند. ولى مع الاسف، فشار همه و همه بر طبقه ضعیف و مستمند است. مجلس شوراى اسلامى بینوایان و بیمه شدگان تحت پوشش را منع مى‌كند. كمیته‌هاى امداد امام خمینى از كمك به ضعفا و فقیران دریغ دارند.

 دیروز در همین مشهد مقدّس، زنى از افراد مستمند تحت پوشش كمیته‌