رساله نکاحیه

بهشتى. حدود ٣٥ درصد از مجموعه دانشجویان این سه دانشگاه از خانم‌هاى دانشجو هستند. خوب بدون اینكه هیچ مشكلى براى مملكت باشد براحتى میتوانیم یكى از این سه دانشگاه را براى خانمها اختصاص دهیم و دو دانشگاه دیگر را براى آقایان.

 طىّ یك برنامه چند ساله هم مى‌توانند اساتید را از هم جدا بكنند و اگر بخواهند این كار را بكنند نه بودجه‌اى جابجا مى‌شود، نه كادر را جابجا میكنند. ظاهراً تا به حال در این قضیه جدّى نبوده‌اند، نه اینكه مشكلى وجود داشته باشد.

 واقعیت قضیه اینست كه ما هنوز مصمّم به اجراى ضوابط اسلامى در بعضى از مسائل كشور نشده‌ایم. اگر چنین بود شاید قضایا فرق مى‌كرد. مثلاً فرض مى‌كنیم اگر از ابتداى انقلاب بطور جدّى برنامه ریزى مى‌كردیم براى تربیت پزشك زن، امروز با این گرفتارى رو برو نبودیم كه زنان متدین ما با گرفتارى عصبى شدید به دكتر مرد مراجعه كنند. ولى در حقیقت آنطور كه باید و شاید در پى این واقعیت نبوده‌ایم.»

 بارى، من از جناب نگارنده سرمقاله تقاضا دارم به بیرون كشیدن دختران از خانه و ورودشان در محافل و مجالس و صنایع سنگین و علوم غیر مربوطه به نیازمندیهاى آنان در كادر پسران و برادران، تسریع نكنند كه نتیجه، همین نتیجه مأخوذه از شماره اخیر مجلّه «كلمه دانشجو» مى‌باشد. و بنده مخصوصاً این مطالب را از آن، در اینجا نقل كردم تا بدانید حكومت اسلامى ایران، نه تنها هنوز مشكل دختران را حلّ ننموده است، بلكه مشكلاتى بعین مشكلات پیشین برایشان به ارمغان آورده است. و اگر مثلاً از ابتداء به مانند و مشابه گفتار معاونت محترم فرهنگى دانشگاه عمل مینمودند، بسیار آسان و راحت مسأله حلّ شده بود. امّا ایشان پنداشتند راه غیر از این است؛ رفتند و به بن بست رسیدند. در پى آب بودند، سر از سراب بر آوردند.