رساله نکاحیه

خواهد داشت!

 این حرف، سخن درستى نمى‌باشد. چرا؟ و به چه علّت؟ و بكدام حكمت؟

 به علّت آنكه در وقت انقلاب، منظور و مقصود دختر و پسر از تظاهرات و اجتماعات و پائین كشیدن مجسّمه طاغوت و امثاله، رسیدن به هدف و از میان برداشتن كفر و آثار كفر بود. نه پسر توجّهى به دختر داشت، و نه دختر به پسر. آنهم پسران و دختران پاكدل و مؤمن و با تقوى.

 مانند اجتماعات آنها در مساجد و در طواف كعبه و در سعى میان صفا و مروه كه مرد و زن با هم مجتمعند؛ میگویند، میخروشند، و میجوشند؛ همه و همه متوجّه‌ الله‌ مى‌باشند و بس. لهذا مى‌بینید كه چنان مردها در بعضى اوقات به زنها میخورند، و بدنهایشان تماسّ پیدا میكند، آنهم بدن لخت مردان در حال طواف، و ابداً حسّ نمى‌كنند كه این اصابت از زن بود یا از مرد بود؟! و یا اصلاً اصابتى صورت گرفت یا نگرفت؟!

 براى آنكه نه مرد متوجّه هستى خودش است، نه زن؛ هر دو متوجّه به حقیقت واحده وجود و الله معبود مى‌باشند. آن متینگها و آن فریادها و آن درهم و برهم‌ها چنین بوده است.

اختلاط پسران و دختران در دانشگاه موجب تشتّت افكار و بالاخره بى‌سوادى آنهاست‌

 امّا دانشگاه محلّ خلوت است؛ كلاس درس، جاى خلوت است. آنجا دیگر جنبه اشتراك فهم، تبدیل به اختصاص میگردد. هر دانشجو از دختر و پسر در هستى خود آنهم چه هستى‌اى، در عشق سوزان خود آنهم چه عشقى فرورفته است! پسر در شب حال مطالعه ندارد، فكر دختر است. دختر خُلق تكلّم با پدر و مادر ندارد، فكر پسر است. خوب به بن و ریشه عرائضم میرسید؟!

 سنّ دانشگاهى سنّ قوى‌ترین قوه شهوت و میل به جنس مقابل است. یا باید پسر و دختر بر فكر خود فشار آورد، نه درس را بفهمد نه بحث را، نه استاد را