رساله نکاحیه

راه یابند، هر چند فقیه و مجتهد باشند و بتوانند استنباط أحكام بنمایند؛ زیرا این مجلس تنها براى مشاوره و بحث از قوانین و أحكام نیست تا گفته شود: زنها در زمان صحابه پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم نیز در عقائد و احكام اسلام بحث میكردند، پس چرا از شركت در مجلس شورى محروم باشند؟!

 زیرا مجلس شورى در این زمان ما، در همه امور ولائى و حكومتى، ریاست عامّه بر ملّت دارد. و ارشاد و رهبرى در امور سیاسى، تمامى به عهده اوست. و اوست كه خطّ مشى حكومت را در كارها و در همه شؤون ملّت أعمّ از اجتماعى، اقتصادى، فرهنگى، اخلاقى، و تعلیم و تربیتى مقرّر میكند؛ و حتّى جنگ و صلح نیز با تصویب وى انجام مى‌شود؛ و با تصویب و رأى اعتماد وى دولت (قوّه مجریه) نیز تحكیم پیدا میكند؛ و با رأى عدم اعتماد مجلس است كه دولت ساقط مى‌گردد.

 پس نامگذارى آن به‌ «مجلس ریاست عمومى» شایسته‌تر است از نامگذارى آن به‌ «مجلس شورى»؛ و موقعیت این مجلس، موقعیت قیم كامل است كه كفالت امور را به عهده میگیرد. و شأن مجلس فقط وكالت از طرف مردم نیست تا بگوئیم: بین مرد و زن فرقى نیست.»

 استدلال ادامه پیدا مى‌كند تا میرسد به اینجا كه: «و در آیه‌اى دیگر خداوند فرموده است: وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى‌.¹

 «و در خانه‌هاى خود مستقرّ باشید و همچون (زنانِ) جاهلیتِ نخستین به تبرّج و خودنمائى و إظهار زینت (در برابر مردان) نپردازید!»

 آیا میتوان میان استقرار در خانه و میان آشكار گشتن در مجالس مردان، و صدا بلند كردن و سخنرانى نمودن، و تنازع و تخاصم و مجادله و محاجّه كه لازمه تصدّى امور عامّه است مخصوصاً امورى كه احتیاج به بحث و گفتگو دارد